ครอบครัวคนงานเห็นท่าทางของเขาแบบนั้น ยิ่งรู้สึกซาบซึ้งใจ จะคุกเข่าลงอีกเพื่อขอบคุณ สวีเจิ้งและพวกคนงานช่วยกันพูดหว่านล้อมอยู่พักใหญ่ สุดท้ายสวีเจิ้งให้คำมั่นสัญญาอย่างหนักแน่นว่า จากนี้ไปทุกคนคือชาวบ้านเดียวกัน ต้องช่วยเหลือกันเป็นธรรมดา ให้พวกเขารีบกลับบ้านไปดูแลคนเจ็บ ถึงจะเกลี้ยกล่อมให้กลุ่มครอบครัวที่ตื่นเต้นยอมจากไปได้
มองดูแผ่นหลังที่หันมามองเป็นระยะๆ พร้อมขอบคุณไม่หยุดปาก ลับหายไปตรงสุดทางดิน สวีเจิ้งก็ถอนหายใจยาวเหยียด ในใจรู้สึกหนักอึ้ง แต่อบอุ่นไปด้วย
ตอนช่วยคน เขาไม่ได้คิดอะไรมาก แค่รู้สึกว่าเป็นสิ่งที่ควรทำ
แต่ตอนนี้ เมื่อได้เห็นความซาบซึ้งโดยตรงที่สุดพวกนี้ เขาถึงได้รู้สึกลึกซึ้งขึ้นว่า สิ่งที่ตัวเองทำ มันมีความหมายขนาดไหนต่อแต่ละครอบครัว
“ท่านประธานสวี คุณไม่เป็นไรนะครับ?”
ยามแก่เฉินถามด้วยความเป็นห่วง
“ไม่เป็นไร เถ้าแก่เฉิน ลำบากพวกนายแล้ว”
สวีเจิ้งโบกมือปฏิเสธ แล้วเข็นจักรยานเข้าไปในประตูโรงงาน
ภายในเขตโรงงาน เสียงเครื่องจักรยังคงดังสนั่น คนงานต่างทำหน้าที่ของตัวเอง ทุกอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย
ดูเหมือนเยี่ยไป่เม่ยจะบริหารโรงงานได้ดีทีเดียว ถึงแม้เขาไม่อยู่ การผลิตก็ไม่ได้รับผลกระทบมากนัก เรื่องนี้ทำให้เขาสบายใจขึ้น
เขาจอดรถให้เรียบร้อย เดินไปทางห้องทำงาน
ระหว่างทาง คนงานที่พบเจอต่างทักทายเขาอย่างกระตือรือร้น ในแววตานอกจากความเคารพตามปกติแล้ว ยังเต็มไปด้วยความชื่นชมจากใจจริงและความรู้สึกภาคภูมิใจร่วมด้วย
เห็นได้ชัดว่า เรื่องช่วยคนที่เหมือง แพร่กระจายไปทั่วโรงงานแล้ว