"ไม่มี! ไม่มีแน่นอน!"
เฉินเจี้ยนกั๋วส่ายหน้าทันที
"เส้นทางที่ผมอนุมัติด้วยตัวเอง คือเขตระบายน้ำเสียหมายเลขสามนอกชายฝั่ง บริเวณหาดตื้นทางตะวันออก ตลอดเส้นทางอยู่ในเขตทะเลปลอดภัย ไม่มีโขดหินใต้น้ำ ไม่มีคลื่นลมแรง เรือแล่นตามปกติไม่มีทางเกิดเรื่อง"
สวีเจิ้งดวงตาเป็นประกายเคร่งเครียด
ทะเลปลอดภัย กัปตันเฒ่า น้ำมันเต็ม พร้อมอุปกรณ์ครบ... การ์ดป้องกันมากมายขนาดนี้ซ้อนกัน แล้วเรือดันหายไปเฉยๆ เรื่องนี้ชวนให้ขนลุก
เจอสภาพอากาศทะเลกระทันหัน? หรือชนโขดหินจม? หรือหลงเข้าไปในเขตทะเลอันตรายที่ไหน?
ในสมองเขานึกถึงเขตแนวหินโสโครกที่เพิ่งได้ยินมาทันที
ทะเลแถวนั้นกระแสน้ำใต้ซับซ้อน เต็มไปด้วยโขดหินใต้น้ำ ปกติแม้แต่ชาวประมงมากประสบการณ์ที่สุดก็ไม่กล้าเข้าใกล้
ถ้าเรือสำรวจออกนอกเส้นทาง ลอยเลื่อนเข้าไปในพื้นที่นั้นโดยไม่ตั้งใจ เก้าในสิบจะชนโขดหินเรือจม ส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือยังไม่ได้
แต่เขาก็ปัดข้อสันนิษฐานนี้ทิ้งทันที
กัปตันคนนี้เป็นกัปตันเรือมานานสามสิบปี รู้เรื่องนอกชายฝั่งเป็นอย่างดี ต่อให้ออกนอกเส้นทาง ก็ไม่มีทางเบี่ยงไปไกลขนาดนั้น จนพุ่งตรงเข้าสู่เขตทะเลมรณะ
เว้นแต่จะเจอเหตุสุดวิสัยที่ต้านทานไม่ได้
สวีเจิ้งไม่ได้พูดสิ่งที่คิดในใจออกมา แค่มองเฉินเจี้ยนกั๋ว แล้วพูดเสียงทุ้ม
"ผู้อำนวยการเฉิน คุณมาหาผม ต้องการให้ผมช่วยตามหาเรือ?"
"ใช่! ใช่แบบนั้นแหละ!"
เฉินเจี้ยนกั๋วตาเป็นประกาย ราวกับคว้าฟางเส้นสุดท้ายไว้ได้