สองคนพูดคุยกันพลางเดินเข้าประตูบ้านสวีหยางไปด้วยกัน
เพิ่งก้าวเข้าประตู กลิ่นหอมก็โชยเข้าจมูกทันที
พี่สะใภ้ใหญ่เป็นหญิงที่คล่องแคล่วขยันขันแข็ง จัดโต๊ะอาหารเต็มไปหมดตั้งแต่เนิ่นแล้ว
ปลาทะเลตุ๋นหม้อใหญ่ ไข่คนต้นหอม สาหร่ายเส้นยำ หมูผัดผักดอง อีกทั้งขนมแป้งติดหม้อข้าวโพดเพิ่งออกจากลังนึ่ง เหลืองอร่ามหอมกรุ่น
สวีต้าเหมานั่งอยู่ที่ขอบเตียงเสียแล้ว สูบยาสูบพื้นบ้าน ท่าทางรอคอยด้วยความกระวนกระวาย พอเห็นสวีเจิ้งเดินเข้ามา ก็เขี่ยกระบอกยาสูบลงทันที
"กลับมาเสียที! รีบนั่งเร็วๆ นั่งเลย รอแกอยู่คนเดียวก่อนจะกินข้าว!"
"พ่อครับ"
สวีเจิ้งยิ้มแล้วนั่งลง
"อาเจิ้ง รีบกินสิ กินให้เยอะๆ!"
พี่สะใภ้ใหญ่รีบตักข้าวให้เขาทันที
"สองวันนี้แกเหนื่อยมาก ต้องบำรุงร่างกายให้ดี"
สวีเจิ้งไม่เกรงใจ รินข้าวเข้าปากกินอย่างเอร็ดอร่อย
ขนมแป้งติดหม้อกรอบนอกนุ่มใน ปลาตุ๋นซึมน้ำซุปรสชาติเข้มข้น ไข่หอมกรุ่น ข้าวร้อนๆ หนึ่งคำเข้าปาก ทั้งร่างกายก็สบายตัวไปหมด
ทุกคนนั่งล้อมโต๊ะ กินข้าวกันเงียบๆ อยู่พักใหญ่ ไม่มีใครถามหรือรบกวน ปล่อยให้เขากินข้าวอิ่มท้องอย่างสบายใจก่อน
พอเกือบอิ่มแล้ว สวีต้าเหมาจึงวางชามตะเกียบลง สีหน้าจริงจังขึ้นมา
"อาเจิ้ง คนช่วยกลับมาได้หมดแล้ว ฝ่ายผู้อำนวยการเฉิน... ไม่มีปัญหาเหลือค้างอะไรใช่ไหม?"
สวีหยางก็โน้มตัวเข้ามาใกล้
"ใช่แล้ว ทะเลแถวนั้นน่ากลัวมาก ต่อไปจะมีเรื่องเดือดร้อนอีกไหม?"
สวีเจิ้งเช็ดปาก จิบน้ำร้อน แล้วเล่าเรื่องที่ไปโรงบำบัดน้ำเสียและบทสนทนากับเฉินเจี้ยนกั๋วเมื่อเช้าให้ฟังอย่างละเอียดทุกอักษร