“เป็นพ่อ! พ่อกลับมาแล้ว!”
เด็กหญิงตัวน้อย ๆ หลายคนพร้อมใจกันโบกมือไปทางทะเล แขนน้อย ๆ โบกสะบัดอย่างรวดเร็ว ใบหน้าแดงก่ำด้วยความตื่นเต้น ดวงตาเต็มไปด้วยความเฝ้าคอย
แม่ของสวีเจิ้งทนไม่ไหวอีกต่อไป เอามือปิดปาก น้ำตาไหลออกมาไม่ขาด สวีต้าเหมายืนอยู่ข้าง ๆ ไหล่สั่นน้อย ๆ มือที่เต็มไปด้วยรอยด้านกำแน่นขึ้น
เซี่ยงจวินและเฉินเจี้ยนกั๋วยืนเคียงบ่าเคียงไหล่อยู่แถวหน้า มองเรือหาปลาทะเลลึกที่ค่อย ๆ เข้าจอดเทียบท่า ทั้งคู่ถอนหายใจอย่างโล่งอกพร้อมกัน
เซี่ยงจวินยกมือขึ้นดูนาฬิกาข้อมือ แล้วพูดเสียงเรียบ ๆ
“ขาดการติดต่อไป 27 ชั่วโมง ได้กลับกันครบทุกคนปลอดภัย ไม่ใช่เรื่องง่าย”
เฉินเจี้ยนกั๋วพยักหน้าอย่างหนักแน่น
“ท่านประธานสวีฝ่าด่านตายมาได้จริง ๆ กองเรือนี้ ต่อไปคือหน้าตาของพวกเรา”
เรือพิทักษ์ความปลอดภัยทางทะเลแล่นขนาบอยู่สองข้าง เป่าแตรสามครั้งราวกับต้อนรับวีรบุรุษกลับบ้านอย่างชัยชนะ
เรือหาปลาทะเลลึกจอดเทียบท่าอย่างมั่นคง สมอเหล็กค่อย ๆ จมลงสู่น้ำ ตัวเรือสั่นสะเทือนเล็กน้อย แล้วหยุดนิ่งสนิท
โจวต้าไห่ยืนถือหางเสืออย่างมั่นคง รายงานเสียงดัง
“ท่านประธานสวี เรือเทียบท่าเรียบร้อย จอดเสร็จแล้ว!”
สวีเจิ้งยืนอยู่หัวเรือ สายตามองผ่านใบหน้าที่กระวนกระวายและดีใจบนฝั่งทีละคน
“ทุกคนลงเรืออย่างเป็นระเบียบ ระวังความปลอดภัยด้วย”
“รับทราบ!”
แผ่นไม้พาดเข้ากับท่าเรืออย่างมั่นคง สวีเจิ้งเป็นคนแรกที่ก้าวลงไป
วินาทีที่เท้าเหยียบพื้นดินแข็ง รู้สึกอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูกแผ่ซ่านไปทั้งตัว ความตื่นเต้น ความเหนื่อยล้า ความตึงเครียดตลอดหลายวัน ในที่สุดก็มีที่พักพิง