"สาวน้อยโง่เอ๊ย"
ในที่สุดสวีเจิ้งก็เอ่ยปาก
น้ำเสียงเขาทุ้มลึก แหบพร่า แต่ก็อ่อนโยนอย่างประหลาด
"ฉันเป็นสามีของเธอ ดีกับเธอ ทะนุถนอมเธอ เอาใจเธอ ให้ชีวิตอย่างที่เธอต้องการ มันคือสิ่งที่ฉันควรทำตั้งแต่แรก"
"เมื่อก่อนฉันไม่ดีเอง ปล่อยให้เธอต้องลำบากไปกับฉัน อดทนกับความยากลำบากมามากมาย หลังจากนี้ฉันจะไม่ยอมให้เธอต้องอัดอั้นตันใจอีกเลย จะไม่ให้ต้องลำบากอีกแม้แต่น้อย"
"ฉันจะทำให้เธอเป็นผู้หญิงที่สบายใจและมีความสุขที่สุดในโลก"
เซี่ยงชิงอวี๋ไม่มีทางรู้เลยถึงอดีตอันท่วมท้นอยู่ในใจของเขา คิดเพียงว่าเขาเห็นใจที่เมื่อก่อนเธอเคยลำบากมากับเขา
เธอรีบส่ายหน้า ยื่นมือขึ้นมาปิดปากเขาเบาๆ ในดวงตาเต็มไปด้วยความสงสาร
"ฉันไม่ลำบาก ฉันไม่เคยรู้สึกลำบากเลย ขอแค่ได้อยู่กับเธอ ที่ไหนก็ได้ จะจนหน่อยฉันก็ยอม"
"ฉันรู้"
สวีเจิ้งจับมือเธอไว้ แล้วยกขึ้นมาจูบเบาๆ ที่ปลายนิ้ว ขอบตาแดงเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย
"เพราะงั้น ฉันจะยิ่งไม่ปล่อยให้เธอทุ่มเทไปเปล่าประโยชน์ ชิงอวี๋ เธอจำไว้ เธอคู่ควรกับสิ่งที่ดีที่สุด คู่ควรกับการถูกคนทะนุถนอมไว้ในอุ้งมือ คู่ควรกับการครอบครองสิ่งดีๆ ทั้งหมดในโลกนี้"
เขาจะไม่มีวันเล่าเรื่องโศกนาฏกรรมจากชาติก่อนให้ฟัง จะไม่มีวันให้เธอแบกรับความเจ็บปวดและเงามืดที่ไม่ใช่ของเธอ
เขาจะใช้เพียงการกระทำในชีวิตนี้ พิสูจน์ให้เห็นทุกวันทุกคืนว่าเธอคู่ควรกับการถูกรักอย่างลึกซึ้ง คู่ควรกับการถูกทะนุถนอม คู่ควรกับการครอบครองความสมบูรณ์และความอุ่นใจทั้งหมด
เซี่ยงชิงอวี๋ถูกเขาจูบจนแก้มร้อนซ่าน พยักหน้าอย่างว่าง่าย ซุกตัวกลับเข้าไปในอ้อมกอดเขาอีกครั้ง หาท่วงท่าที่มั่นคง มุมปากมีรอยยิ้มหวานละมุน ไม่นานก็จมลงสู่ห้วงนิทรา