ครึ่งชั่วโมงต่อมา...
ห้องโถงบ้านสวีเจิ้ง
ทุกคนในครอบครัวมุงอยู่รอบโต๊ะตัวหนึ่ง เพราะคนเยอะเกินไป ซื่อเหมย อู่เหมย พวกเธอเลยต้องยืน
บนโต๊ะมีกากหมูถ้วยใหญ่วางอยู่...
กากหมูที่เพิ่งออกจากกระทะยังร้อนกรุ่น ส่งกลิ่นหอมของน้ำมันหมู...
สวีเจิ้งใช้ตะเกียบคีบชิ้นหนึ่งขึ้นมาเป่าที่ปาก แล้วยื่นไปให้อาซื่อที่อยู่ใกล้ที่สุด
อาซื่อมองกากหมูที่สวีเจิ้งยื่นให้ พลางหดตัวด้วยความกลัวเล็กน้อย แต่ช่วงสองวันที่ผ่านมา ท่าทีของสวีเจิ้งที่มีต่อพวกเธอทำให้เธอเริ่มลังเล
หนึ่งวินาที...
สองวินาที...
สุดท้าย อาซื่อก็รวบรวมความกล้า อ้าปากงับกากหมูเข้าไป
ความกรอบหอมของกากหมูแตกซ่าในปาก อาซื่อถึงกับหรี่ตาลง ใบหน้าเต็มไปด้วยความสุข
ลูกสาวอีกเจ็ดคนเห็นภาพนั้นแล้วพากันอิจฉา
สวีเจิ้งสังเกตเห็นสีหน้าของพวกเธอ ก็เกิดความคิดหนึ่งขึ้นมาในใจ
เขาคีบกากหมูอีกชิ้นยื่นไปให้อู่เหมย บอกว่า: "มา... เรียกพ่อหน่อย เรียกพ่อก็ให้กินนะ"
อู่เหมยจ้องมองไปที่กากหมู แล้วค่อย ๆ เรียกเสียงเบาว่า "พ่อ"...
แม้อู่เหมยจะเรียกพลางมองกากหมูก็ตาม แต่สวีเจิ้งกลับดีใจสุด ๆ เขาตอบรับอย่างมีความสุข แล้วยัดกากหมูใส่ปากอู่เหมย
จากนั้นสวีเจิ้งก็ทำแบบเดียวกับเมื่อกี้ ให้อาใหญ่ เอ้อเหม่ย และลูกสาวอีกหกคนที่เหลือเรียกเขาทีละคน
เสียงเรียก "พ่อ" ที่ดังขึ้นทุกครั้ง ทำให้สวีเจิ้งแทบจะเคลิ้มไปเลย...
"มา... กินกันให้หมดนะ อิ่มแล้วค่อยไปลองกระโปรงกับรองเท้าที่พ่อซื้อมาให้ดู"
สวีเจิ้งพูดพร้อมรอยยิ้ม
หลี่ชิงอวี๋ที่อยู่ข้างเตียง กำลังให้นมเสี่ยวจิ่ว มองภาพนั้นด้วยความตะลึง