ตกปลาทำเงินได้ตั้ง 700 กว่าหยวน!
นี่เป็นเรื่องที่พวกนางไม่กล้าแม้แต่จะคิดเลยสักนิด
ที่สำคัญสุดคือปลาที่กำลังกินอยู่ตรงหน้านี้มีค่าถึง 500 หยวน!
“ปลาตัวนี้ 500 หยวนเหรอ?”
แม่ของสวีเจิ้งชี้นิ้วไปที่ปลาซึ่งถูกทำเป็นอาหารวางอยู่บนโต๊ะแล้ว
เพราะถูกทำเป็นกับข้าวยกขึ้นโต๊ะ แม่ของสวีเจิ้งจึงจำไม่ได้ว่าปลาตรงหน้าคือปลาจินเฉียนเหมี่ยน
สวีเจิ้งตอบว่า “ใช่แล้ว ปลาจินเฉียนเหมี่ยน หนัก 40 กว่าชั่ง ที่ท่าเรือ โจวไฉคนรับซื้อปลาให้ราคา 500 หยวน”
ได้ยินคำพูดของสวีเจิ้ง แม่ของสวีเจิ้งก็ร้องโอ๊ย ยกมือขึ้นตีไปที่แขนของสวีเจิ้งพลางว่า “โอ๊ย ไอ้ลูกถลุงสมบัติ ปลาตัวตั้ง 500 หยวนแกกล้ากินลงได้ยังไง พวกเราจะกล้ากินของแบบนี้ได้ยังไงกันนะ..”
“แม่ แต่ว่าเมื่อกี้ตอนกิน แม่ก็บอกว่าปลาวันนี้อร่อยดีนี่”
“มันไม่เหมือนกันนี่หว่า ของนี่มันอร่อยก็จริง แต่ว่ากินเข้าไปก็ไม่เห็นจะกลายเป็นเซียนได้เลยสักหน่อย นั่นตั้ง 500 หยวนนะ แกกล้ากินลงได้ยังไงกัน”
พูดพลางแม่ของสวีเจิ้งก็ตีสวีเจิ้งติดกันอีกหลายที
ข้างๆ กัน สะใภ้ใหญ่มีสีหน้าประหลาดใจมองสวีเจิ้ง ส่วนหลี่ชิงอวี๋ก็ขมวดคิ้ว มองเขาอย่างแค้นใจ ดูเหมือนนางก็กำลังตำหนิว่าสวีเจิ้งกล้าเก็บปลาไว้กินเองได้ลงคอ
สุดท้ายสวีต้าเหมาผู้เป็นพ่อก็เอ่ยขึ้นว่า “พอแล้ว ปลาก็กินลงท้องไปหมดแล้ว จะให้คายออกมาแล้วเอาไปขายต่อได้อีกไหม? และที่ปลาเหมี่ยนตัวใหญ่ราคาแพงน่ะอยู่ที่กระเพาะปลา กระเพาะปลานั่นขายได้หลายร้อยอยู่แล้ว..”