เฉินสืออันพยักหน้า ก่อนถามว่า “พวกเจ้ามีความคิดอะไรหรือไม่?”
จูเหนิงส่ายหน้า “ข้ายังนึกวิธีดี ๆ ไม่ออกในตอนนี้”
เฉินสืออันหันไปมองเที่ยวนิว “แล้วเจ้าเล่า?”
เที่ยวนิวส่ายหน้าตาม “แม้เครือข่ายข่าวกรองของข้าจะแทรกซึมไปทั่วทุกด้านของค่ายแล้ว แต่ย่อมยังมีจุดที่ตกหล่นอยู่บ้าง
อิทธิพลที่ซ่งหยวน เซียวอี้ และคนอื่น ๆ กุมไว้นั้นซับซ้อนพันกันราวรากไม้ หากคิดจะสืบสาวให้กระจ่างและจัดระเบียบให้หมดจด ย่อมไม่ใช่เรื่องง่ายจริง ๆ”
เฉินสืออันหันไปมองผีโหวกับตู้กังอีกครั้ง “อย่าเอาแต่บ่นว่ายุ่งยาก เมื่อเจอเรื่องก็ต้องรู้จักใช้สมองให้มาก
อำนาจและกำลังที่พวกเจ้ากุมอยู่ในมือยิ่งใหญ่ขึ้นทุกวัน เรื่องเช่นนี้ก็จะยิ่งมีมากขึ้น
ยิ่งกลัวความยุ่งยาก ความยุ่งยากก็ยิ่งตามมาหา”
กล่าวถึงตรงนี้ เขาก็เพิ่มเสียงขึ้นเล็กน้อย “ในเมื่อพวกเจ้าไม่มีวิธีดี ๆ เช่นนั้นก็ลองใช้วิธีของข้า ปล่อยเสือคืนป่า แล้วค่อยล่ออสรพิษออกจากถ้ำ”
ผีโหวกะพริบตาปริบ ๆ “หัวหน้า พูดให้ละเอียดกว่านี้ได้หรือไม่?”
เฉินสืออันกระแอมเบา ๆ “พรุ่งนี้เช้า ผีโหวกับตู้กังจงพาซ่งหยวน เซียวอี้ และคนอื่น ๆ กลับไปด้วยตนเอง
จากนั้นเที่ยวนิวก็จัดวางเครือข่ายข่าวกรองอย่างรัดกุมไว้รอบตัวคนเหล่านั้น คอยจับตาดูทุกความเคลื่อนไหว
ทุกคนที่เคยติดต่อกับพวกเขา ให้ทำเครื่องหมายไว้เป็นพิเศษ
จำไว้ อย่าเพิ่งรีบร้อนปิดล้อม
คนเหล่านี้ผ่านเคราะห์ครั้งใหญ่มา อิทธิพลใต้บังคับบัญชาก็ถูกกวาดล้างไปเกือบหมด หลังได้อิสรภาพคืนมา ย่อมเก็บตัวอยู่ระยะหนึ่ง