“ต่อให้เป็นแพะเขาดาบระดับสี่ ตอนนี้ข้าก็ยังรับมือไม่ไหว” เฉินสืออันขมวดคิ้วเล็กน้อย
โม่อู๋หยางกล่าวเสริมว่า “หากเป็นแพะเขาดาบระดับสี่ แล้วเจ้าชิงแก่นปีศาจของมันมาได้ ศิลาจารึกวิถีศักดิ์สิทธิ์ก็น่าจะฟื้นฟูได้อีกไม่น้อย
ที่สำคัญกว่านั้น หญ้ารากสวรรค์เป็นของดี หากข้ากินเข้าไป ความเร็วในการเติบโตของข้าจะเพิ่มขึ้นอย่างมาก
เจ้าสังหารแพะเขาดาบ พวกเราสองคนต่างก็ได้ประโยชน์”
เฉินสืออันเบ้ปาก “ที่เจ้าพูดมาทั้งหมด คนที่ได้ประโยชน์มีแค่ศิลาจารึกวิถีศักดิ์สิทธิ์กับเจ้า แล้วข้าจะได้ประโยชน์อะไรแม้แต่น้อย?”
โม่อู๋หยางกะพริบตาปริบ ๆ “ศิลาจารึกวิถีศักดิ์สิทธิ์กับข้าได้ประโยชน์ ก็มิเท่ากับว่าเจ้าได้ประโยชน์ด้วยหรือ?”
เฉินสืออันถอนหายใจเบา ๆ “ข้าย่อมอยากสังหารแพะเขาดาบ ทว่าด้วยพลังฝีมือในตอนนี้ เกรงว่าคงทำไม่สำเร็จ”
โม่อู๋หยางหัวเราะ “ข้าจะช่วยเจ้าเอง”
เฉินสืออันตอบอย่างไม่สบอารมณ์ “พลังต่อสู้ของเจ้ายังสู้สัตว์ปีศาจระดับหนึ่งไม่ได้ แล้วจะช่วยอะไรได้มากมาย?”
โม่อู๋หยางเบ้ปาก “ช่างตื้นเขินนัก นอกจากพลังต่อสู้แล้ว ประโยชน์ของข้ายังมีอีกมากมายเกินกว่าที่เจ้าจะจินตนาการได้
สัตว์ปีศาจทุกตัวล้วนมีจุดอ่อนของมัน
ขอเพียงโจมตีจุดอ่อน โอกาสคว้าชัยก็จะเพิ่มขึ้นอย่างมาก”
เฉินสืออันใจไหววูบ “แพะเขาดาบมีจุดอ่อนตรงไหน?”
โม่อู๋หยางกระแอมเบา ๆ “ส่วนที่แข็งแกร่งที่สุดของแพะเขาดาบคือเขาเดี่ยวบนหัว แต่ในขณะเดียวกัน นั่นก็เป็นจุดตายของมัน