เฉินสืออันตามฟู่หยิงหยิงไปยังโถงรับรอง เมื่อไปถึงก็เห็นฟู่หนานเทียนกับฟู่เฉียนฟานนั่งอยู่ด้วยกัน ทั้งคู่ต่างขมวดคิ้วแน่น
เมื่อเห็นเฉินสืออันเดินเข้ามา ทั้งสองก็รีบลุกขึ้นคารวะ
“หยิงหยิง เจ้าออกไปก่อนเถิด ข้ากับผู้บัญชาการเฉินมีเรื่องสำคัญต้องหารือกัน”
ฟู่หนานเทียนเห็นฟู่หยิงหยิงไม่มีทีท่าว่าจะจากไป จึงเอ่ยเสียงเบา
ฟู่หยิงหยิงขานรับอย่างเสียดาย ก่อนค่อย ๆ เดินออกจากโถงรับรอง
เฉินสืออันเห็นสีหน้าของฟู่หนานเทียนกับฟู่เฉียนฟานไม่สู้ดี จึงถามว่า “ท่านเจ้าเมืองฟู่ พี่ฟู่ เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ?”
ฟู่หนานเทียนขมวดคิ้วแน่น เอ่ยเสียงขรึมว่า “เมื่อคืนนี้ ไม่รู้ว่าเกิดเหตุอันใด หมอกพิษในป่าไป๋จ้างพลันเกิดความเคลื่อนไหวผิดปกติ พลุ่งพล่านไม่หยุด
จากนั้นหมอกพิษก็ลดลงอย่างรวดเร็วและเริ่มสลายไป
หากคำนวณจากความเร็วที่มันสลายตัวในตอนนี้ คาดว่าอีกไม่ถึงหนึ่งเดือน หมอกพิษในป่าไป๋จ้างก็คงสลายไปจนหมด”
“เมื่อคืนหรือ?”
เฉินสืออันกะพริบตา ถามว่า “เกิดขึ้นราวยามใด?”
ฟู่เฉียนฟานตอบว่า “กลางยามไฮ่”
หัวใจเฉินสืออันพลันกระตุก
กลางยามไฮ่ ศิลาจารึกวิถีศักดิ์สิทธิ์กำลังหลอมแก่นปีศาจของอสรพิษปีศาจตัวนั้นอยู่ในถ้ำใต้ดินมิใช่หรือ?
ถึงตอนนี้ เขาก็พอจะคาดเดาได้ว่า สาเหตุที่มีหมอกพิษอยู่ในป่าไป๋จ้าง น่าจะเกี่ยวข้องกับอสรพิษปีศาจตัวนั้นถึงแปดหรือเก้าส่วน
บัดนี้แก่นปีศาจของมันถูกหลอมไปแล้ว ร่างกายกลายเป็นเถ้าถ่าน จึงไม่อาจรวมหมอกพิษขึ้นมาได้อีก