เซียงหลีส่ายหน้า “พวกเราก็นับว่าคุ้นเคยกันดี ด้วยความสามารถของเจ้า ลูกพี่ลูกน้องข้าย่อมควบคุมเจ้าไม่ได้แน่”
เฉินสืออันไม่ปฏิเสธ “ข้ามีวิธีอื่นอยู่จริง เพียงแต่ในเมื่อเซียงฉู่สยงคิดสังหารข้าแล้ว ข้าก็ไม่อาจปล่อยให้เขามีชีวิตอยู่ได้”
เซียงหลีหรี่ตาลงเล็กน้อย “เจ้าฆ่าพี่ชายข้า แล้วยังมาหาข้าอีก คิดจะกำจัดข้าไปด้วย เพื่อไม่ให้เหลือภัยตามมาหรือ?”
เฉินสืออันไม่ได้ตอบ เพียงมองเซียงหลีอย่างสงบนิ่ง ไม่เอ่ยวาจา
ผ่านไปเกือบสิบลมหายใจ สีหน้าเย็นชาของเซียงหลีจึงคลายลง เขาถอนหายใจยาว “สืออัน ว่ามาเถิด เจ้าต้องการทำอะไรกันแน่?”
เฉินสืออันเผยสีหน้ารู้สึกผิด “พี่ใหญ่เซียง เซียงฉู่สยงตายแล้ว ตำแหน่งเจ้าเมืองจะปล่อยให้ว่างเว้นโดยไร้ข้อยุติไม่ได้”
เซียงหลีรับคำ “เจียงช่านมิได้ควบคุมจวนเจ้าเมืองไว้แล้ว ทั้งยังเริ่มออกคำสั่งหรอกหรือ?”
เฉินสืออันยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “ก็แค่ลิงตัวหนึ่งที่กระโดดโลดเต้นไปมา ข้าเพียงอาศัยมือเขากวาดล้างพวกผีสางเทวดาในป้อมปราการให้หมดไปก่อนเท่านั้น”
เซียงหลีเลิกเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย “เจ้าต้องการให้ข้าสนับสนุนเจ้าเป็นเจ้าเมืองหรือ?”
เฉินสืออันส่ายหน้า “ให้ท่านเป็นเจ้าเมือง ไม่ใช่ข้า”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ร่างเซียงหลีพลันสั่นสะท้าน ผ่านไปครู่ใหญ่เขาจึงเอ่ยว่า “เจ้าวางแผนมามากมายถึงเพียงนี้ มิใช่เพื่อชิงตำแหน่งเจ้าเมืองหรือ?”
เฉินสืออันส่ายหน้าอีกครั้ง “ปณิธานของข้าอยู่ที่จุดสูงสุดแห่งวิถียุทธ์ มิใช่อำนาจและฐานะเหล่านี้”
เซียงหลีเงียบไปสามลมหายใจ “ข้าเองก็ไม่ได้สนใจตำแหน่งเจ้าเมืองมากนัก อีกทั้งชื่อเสียงและอิทธิพลของข้าในป้อมเฟิงฉี่ก็ยังสู้เจียงช่านไม่ได้”