“เฉินสืออันกับข้าไม่ลงรอยกันมาแต่ไหนแต่ไร หากข้าไปอยู่ใต้บัญชาเขา เขาคงหาเรื่องกลั่นแกล้งข้าทุกวันเป็นแน่!” ซ่งอวี้หมิงหายใจหอบ เอ่ยด้วยความโกรธ
เย่ซีเฉิงขมวดคิ้ว ก่อนกล่าวเสียงต่ำ “หัวหน้าหมู่ซ่ง นี่เป็นคำสั่งทหาร เจ้ายังคิดจะขัดขืนหรือ?”
สีหน้าซ่งอวี้หมิงชะงักไป เขาเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบเสียงหนัก “หัวหน้ากอง ข้าไม่กล้าขัดคำสั่งทหารแน่นอน เพียงแต่...”
“ในเมื่อไม่กล้า ก็ทำตามคำสั่งเสีย!”
เย่ซีเฉิงกล่าวเสียงเย็น “หากเจ้าไม่ทำตามคำสั่ง ข้าหัวหน้ากองจะลงโทษตามกฎทหาร!”
ซ่งอวี้หมิงกำลังจะเอ่ยปาก เฉินสืออันก็ไอกระแอมเบา ๆ หนหนึ่ง “หัวหน้ากอง ฝืนบังคับให้ทำเรื่องที่ไม่เต็มใจก็ไม่เกิดผลดี ในเมื่อหัวหน้าหมู่ซ่งไม่อยากติดตามข้า ข้าก็ไม่คิดบังคับ”
เมื่อเห็นเช่นนี้ เฉินสืออันก็เข้าใจเจตนาของเย่ซีเฉิงแล้ว เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายคิดใช้โอกาสนี้ถอนรากถอนโคน หรือไม่ก็ขับไล่ซ่งอวี้หมิงกับสายที่เหล่าผู้มีอำนาจในป้อมปราการอื่นแทรกไว้ในค่ายล่าสัตว์ปีศาจทีละคน
หากซ่งอวี้หมิงยังปฏิเสธต่อไป เก้าในสิบเขาคงถูกปลดจากตำแหน่งหัวหน้าหมู่ แล้วถูกขับออกจากค่ายล่าสัตว์ปีศาจ
แต่เฉินสืออันไม่อยากให้ซ่งอวี้หมิงจากไปในตอนนี้
ระหว่างเขากับซ่งอวี้หมิงยังมีบัญชีที่ต้องสะสาง
โดยเฉพาะก่อนเดินทางไปสันเขาเฮยสุ่ยคราวก่อน ซ่งอวี้หมิงยังคิดเล่นงานซูฉิงโหรวกับคนอื่น ๆ
ช่างใจกล้านัก!
แน่นอนว่าเขาต้องชดใช้ด้วยราคาอันสาสม!
ซ่งอวี้หมิงเผยสีหน้ายินดี รีบกล่าวเสียงดัง “หัวหน้ากอง เฉินสืออันแสดงจุดยืนแล้วว่าเคารพความเห็นของข้า ข้าไม่อยากไปอยู่ใต้บัญชาเขา!”