ภายในห้องประชุมของหน่วยล่าสัตว์ปีศาจ จู่ๆ ก็เงียบกริบ
เซียงชิงหลงไม่เคยฝันมาก่อนว่าเฉินสืออันจะกล้าพูดกับเขาเช่นนี้
ฟูชิงหยาง เย่ซีเฉิง และเฉียนซานเสวี่ยก็ดูจะแปลกใจไม่น้อย พวกเขาไม่คิดว่าเฉินสืออันจะห้าวหาญขนาดนี้ ถึงกับไม่เห็นหลานชายแท้ๆ ของเจ้าเมืองเซียงอยู่ในสายตา
เซียงชิงหลงใช้เวลาอยู่นานกว่าจะตั้งสติได้ ใบหน้าที่ขาวซีดด้วยโรคกลับบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ
"โอหัง! เฉินสืออัน เจ้าตายแน่! ไม่ว่าใครก็ช่วยเจ้าไม่ได้!"
พูดจบ เขาก็หันไปทางฟูชิงหยาง "ท่านนายพันฟู เฉินสืออันเป็นคนของท่าน เรื่องนี้ท่านต้องให้คำอธิบายกับข้า!"
ฟูชิงหยางหัวเราะเบาๆ แล้วหลับตาลงทันที
เซียงชิงหลงตะลึง ใบหน้าบิดด้วยความโกรธจนหนังตากระตุก
จากนั้น เขาก็ส่งสายตาไปทางเย่ซีเฉิง "ท่านนายพันเย่ เรื่องนี้ พวกเจ้าหน่วยล่าสัตว์ปีศาจไม่คิดจะจัดการแล้วหรือ?"
มุมปากเย่ซีเฉิงยกขึ้นเล็กน้อย "จัดการ สิ ต้องจัดการสิ ถ้าไม่จัดการ พวกเราจะมานั่งอยู่ที่นี่ทำไม?"
เซียงชิงหลงพูดต่อ "ถ้าจะจัดการ เฉินสืออันมันอวดดีขนาดนี้ ทำไมพวกเจ้ากลับไม่พูดอะไรสักคำ?"
"อวดดีงั้นหรือ?"
เย่ซีเฉิงหัวเราะเย็น "เซียงชิงหลง คนที่อวดดีจริงๆ คงเป็นเจ้ามากกว่า? การที่ยอมให้เจ้านั่งอยู่ที่นี่อย่างเปิดเผย ก็ถือว่าให้เกียรติท่านเจ้าเมืองเซียงแล้ว
ต่อหน้าข้าหัวหน้ากอง ยังจะกล้ามาแตะต้องคนของหน่วยล่าสัตว์ปีศาจ ใครให้เจ้ามีใจกล้าเช่นนี้?"
เซียงชิงหลงตะลึง ใบหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที "เย่ซีเฉิง เจ้า...!"
"เจ้าอะไรเจ้า?"
เย่ซีเฉิงส่งเสียงเย็นชา "เฉินสืออันจะพูดจาด้วยเหตุผล เจ้ากลับถือดีเอาแต่ใจ
หน่วยล่าสัตว์ปีศาจเป็นที่ที่เจ้าจะเอาแต่ใจได้หรือ?
เรื่องนี้ พวกเราหน่วยล่าสัตว์ปีศาจรับไว้แล้ว เจ้าอยากจะทำยังไง ก็มาหาข้าเย่ซีเฉิงได้เลย"
เส้นเลือดบนหน้าผากเซียงชิงหลงปูดโปน "เย่ซีเฉิง เจ้ารอดูเถอะ เรื่องนี้ข้ากับเจ้า และกับพวกเจ้าหน่วยล่าสัตว์ปีศาจ ไม่จบง่ายๆ แน่!"
พูดจบ เขาก็สะบัดแขนเสื้ออย่างแรง แล้วเดินออกจากห้องประชุมไปด้วยความโกรธ
"ขอบคุณท่านนายพันทั้งสาม!" เฉินสืออันคำนับอย่างเคารพต่อฟูชิงหยางและคนอื่นๆ