เฉินสืออันออกจากค่ายล่าสัตว์ปีศาจ แล้วมุ่งหน้าไปยังเรือนหลังเล็กแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลจากค่ายนัก
เมื่อเที่ยวนิวได้ยินว่าเฉินสืออันมาถึง ก็รีบก้าวฉับ ๆ ออกมาต้อนรับ ก่อนค้อมคารวะอย่างนอบน้อม «ขอบคุณผู้บัญชาการที่แก้แค้นให้นายพันฟู!»
เฉินสืออันโบกมือ «เรื่องที่ข้ารับปากเจ้าไว้ ข้าย่อมทำให้สำเร็จ
งานข่าวกรองของเจ้าทำได้ดีมาก แผนการของข้าจึงดำเนินไปอย่างราบรื่น ความดีความชอบนี้เจ้าไม่น้อยหน้าใคร»
เที่ยวนิวประสานมือ «นี่เป็นสิ่งที่ข้าควรทำขอรับ»
เฉินสืออันพยักหน้า «เรื่องสถานะของพวกเจ้า เจ้าเมืองยินยอมคืนชื่อเสียงอันบริสุทธิ์ให้แล้ว อีกไม่นานพวกเจ้าก็จะเดินไปมาในป้อมปราการได้อย่างเปิดเผย»
«ขอบคุณผู้บัญชาการ!» เที่ยวนิวตื่นเต้นยินดี รีบกล่าวขอบคุณอีกครั้ง
เฉินสืออันกล่าวต่อ «ข้าเคยรับปากพวกเจ้าไว้อีกเรื่อง ว่าจะให้กลับไปค่ายล่าสัตว์ปีศาจ
ตอนนี้ข้าให้พวกเจ้าเลือก จะกลับค่ายล่าสัตว์ปีศาจ หรือไปค่ายสังหารสามประการ พวกเจ้าตัดสินใจกันเอง ข้าจะไม่เข้าไปก้าวก่าย»
เที่ยวนิวแทบไม่ต้องคิด «ผู้บัญชาการ เรื่องนี้ข้าปรึกษาพี่น้องแล้ว ทุกคนต่างอยากติดตามท่าน»
เฉินสืออันแปลกใจเล็กน้อย «พวกเจ้าไม่ได้ผูกพันกับค่ายล่าสัตว์ปีศาจมากหรอกหรือ?»
เที่ยวนิวยิ้มกว้าง «พี่น้องต่างเห็นว่า ค่ายสังหารสามประการในตอนนี้น่าเกรงขามและองอาจกว่าค่ายล่าสัตว์ปีศาจในวันวาน
ที่สำคัญที่สุด ผู้บัญชาการต่างหากคือคนที่พวกเราอยากติดตาม»
เฉินสืออันยิ้มน้อย ๆ «ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เครือข่ายข่าวกรองของเจ้าก็ให้ขึ้นตรงต่อค่ายสังหารสามประการ และตั้งเป็นหน่วยสังหารเงา»