เถาเฉี่ยนเฉี่ยนกลืนน้ำลายอึกหนึ่ง “ข้าก็แค่ทำตามคำสั่ง เจ้าไยต้องฆ่าล้างให้สิ้นซากด้วยเล่า?
หากเจ้าไม่ฆ่าข้า ข้ายินดีทำทุกอย่าง”
กล่าวถึงตรงนี้ นางก็เผยสีหน้าอ่อนแอเย้ายวน ดวงตาคู่งามเปี่ยมเสน่ห์จ้องมองเฉินสืออันอย่างออดอ้อน ท่าทางราวกับพร้อมให้เขาเชยชม
มุมปากเฉินสืออันยกขึ้นเล็กน้อย “แน่ใจหรือว่าเจ้าทำได้ทุกอย่าง?”
แววยินดีวาบผ่านดวงตาเถาเฉี่ยนเฉี่ยน นางตอบกลับอย่างยั่วยวน “ขอเพียงเจ้าไม่ฆ่าข้า อยากให้ข้าทำสิ่งใด ข้าก็จะทำสิ่งนั้น”
“เช่นนั้นหรือ?”
มุมปากเฉินสืออันยกสูงขึ้นกว่าเดิม เขาก้าวเท้าเดินไปหาเถาเฉี่ยนเฉี่ยนอย่างเชื่องช้า
เถาเฉี่ยนเฉี่ยนเม้มริมฝีปากล่างเบา ๆ ดวงตาคู่นั้นส่งประกายเย้ายวนราวกับมีไฟฟ้า นางปลดกระดุมเม็ดแรกใต้ลำคอ เผยผิวขาวผ่องออกมา
เฉินสืออันยิ้มแย้มเต็มหน้า ไม่ปฏิเสธภาพงามที่ส่งมาถึงหน้าประตู เขามองชมอย่างเต็มอิ่ม
เขายังคงเดินไปข้างหน้า ฝีเท้าไม่เร็วไม่ช้า
เมื่อเหลือระยะห่างจากเถาเฉี่ยนเฉี่ยนเพียงหกก้าว ขณะที่นางกำลังจะปลดกระดุมเม็ดที่สาม พลันพลิกข้อมือ ส่งเข็มยาวสีดำสนิทสามเล่มที่ยาวสองชุ่นพุ่งออกมาจากซอกนิ้ว เข้าใส่หน้าอกเฉินสืออัน
มุมปากเฉินสืออันปรากฏรอยยิ้มเย็นชา ในชั่วขณะที่เถาเฉี่ยนเฉี่ยนลงมือ แสงเย็นเยียบพลันสว่างวาบขึ้นจากเอวของเขา เขาใช้วิชาดึงดาบอีกครั้ง
ดาบตัดวายุรวดเร็วยิ่งนัก เข็มดำสามเล่มยังอยู่ห่างจากหน้าอกเฉินสืออันครึ่งฉื่อ ก็ถูกดาบตัดวายุฟันกระเด็นไปแล้ว
จากนั้นดาบตัดวายุยังคงพุ่งต่อ กลายเป็นลำแสงสายหนึ่ง เฉือนผ่านลำคอเถาเฉี่ยนเฉี่ยน