หลิ่วชิงอียืนอยู่ข้างเฉินสืออัน ดวงตาคู่งามอดเหลือบมองท้องที่นูนขึ้นของเฉินสืออันเป็นครั้งคราวไม่ได้
เฉินสืออันเองก็ลำบากใจอยู่บ้าง ของเหล่านี้ล้วนเป็นของที่เขาได้มาจากการต่อสู้อย่างยากลำบาก ย่อมไม่อาจทิ้งไปง่าย ๆ
แต่จะยัดไว้ในอกเช่นนี้ก็ไม่สะดวกจริง ๆ
เมื่อเห็นหลิ่วชิงอีเหลือบมองมาครั้งแล้วครั้งเล่า เขาก็พลันนึกทางออกได้
เขากระแอมเบา ๆ «ไปหาห่อผ้ามาให้ข้าสักผืน»
หลิ่วชิงอีขานรับ ก่อนหมุนกายเดินจากไปอย่างรวดเร็ว
ครั้นเห็นหลิ่วชิงอีลับตา เฉินสืออันก็เคาะประตู «อย่ามัวแต่ละเลียดกินอยู่ตรงนั้นเลย ฟู่เฉียนฟานใกล้จะมาแล้ว»
สิ้นเสียง เงาดำร่างเล็กก็พุ่งวาบออกมาจากหน้าต่าง ผู้ที่ปรากฏตัวคือโม่อู๋หยาง
มันหันมามองเฉินสืออัน แล้วส่งเสียงฮึดฮัด «ผู้ชายพวกนี้เหม็นจะตาย กินเข้าไปแล้วชวนให้คลื่นไส้
มีหลิ่วชิงอีที่ผิวพรรณบอบบางน่ากินอยู่แท้ ๆ เจ้ากลับจะเก็บนางไว้เอง!»
เฉินสืออันเบ้ปาก «โม่อู๋หยาง เจ้านี่ช่างไม่รู้จักบุญคุณเสียจริง มีของให้กินแล้วยังเลือกโน่นเลือกนี่อยู่ได้
หลิ่วชิงอีเป็นถึงผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหนึ่ง หากสยบนางได้ เราก็จะมีผู้ช่วยฝีมือฉกาจเพิ่มขึ้นอีกคน เจ้ายังคำนวณผลได้ผลเสียไม่ออกหรือ?»
โม่อู๋หยางเบ้ปากตาม «ข้าจะไม่รู้หรือว่าเจ้าคิดอะไรอยู่? ก็เห็นว่าหลิ่วชิงอีงดงาม แล้วอยากกิน...»
พูดถึงตรงนี้ มันก็ปิดปากฉับ ร่างวูบไหวก่อนจะพุ่งเข้าไปในป่าข้างทางอย่างรวดเร็ว
จากนั้นเสียงฝีเท้าแผ่วเบาก็ดังขึ้น หลิ่วชิงอีกลับมา ในมือถือถุงผ้าสีดำใบหนึ่ง