ชุยจูรินน้ำชาให้เฉินสืออัน “หัวหน้าหมู่เฉิน ตอนนี้สถานการณ์ของหัวหน้ากองเย่ค่อนข้างลำบาก ขอให้ท่านช่วยเหลือเขาเท่าที่ทำได้ด้วยนะเจ้าคะ”
เถาเยาเยาเอ่ยหยอก “ไม่รู้จักอายบ้างเลย เจ้าเป็นอะไรกับเย่ซีเฉิง ถึงได้มาพูดกับหัวหน้าหมู่เฉินเช่นนี้”
ใบหน้าของชุยจูพลันแดงก่ำ อ้ำอึ้งจนพูดไม่ออก
เถาเยาเยากล่าวเสริมอีกประโยค “ต่อให้เจ้าเป็นอะไรกับเย่ซีเฉิง แล้วเจ้าใช้ฐานะใดมาขอร้องหัวหน้าหมู่เฉินหรือ”
กล่าวถึงตรงนี้ นางก็ส่ายหน้า ถอนหายใจ ก่อนจะหันไปมองเฉินสืออัน “หัวหน้าหมู่เฉิน ชุยจูถูกเย่ซีเฉิงทำให้ลุ่มหลงจนหัวปักหัวปำ ตอนนี้สมองคงขาดไปสักเส้น พูดจาทำอะไรไม่มีความคิดเป็นของตนเองแล้ว”
เฉินสืออันยิ้มบาง “คุณหนูชุยจูเป็นคนตรงไปตรงมา กล้ารักกล้าเกลียด
แต่ข้าเคยได้ยินพี่น้องในค่ายล่าสัตว์ปีศาจพูดว่า หัวหน้ากองเย่หลงรักเจ้าของศาลาเถา
ตอนนี้คุณหนูชุยจูก็มีใจให้หัวหน้ากองเย่ ความสัมพันธ์ของพวกเจ้าดูจะซับซ้อนอยู่บ้าง”
เถาเยาเยาเหลือบตางามขึ้น “เย่ซีเฉิงเคยสารภาพความในใจกับข้าจริง แต่ข้าปฏิเสธเขาไปแล้ว”
เฉินสืออันหันไปทางชุยจู “ทั้งที่รู้ว่าเย่ซีเฉิงชอบเจ้าของศาลาเถา เจ้ายังจะฝากหัวใจไว้กับเขาอีกหรือ”
ชุยจูฝืนยิ้ม “ข้าแค่ชอบเขาอย่างบริสุทธิ์ใจ ไม่ได้ปรารถนาสิ่งอื่นใด
อีกอย่าง ข้ารู้ดีว่าตนเองมีฐานะเพียงใด และรู้ว่าข้าไม่คู่ควรกับเขา”
รักแต่ไม่ได้ครอบครอง
อายุยังน้อยแท้ ๆ กลับมองความรักที่ทรมานใจได้ทะลุปรุโปร่งถึงเพียงนี้ ช่างหาได้ยากนัก
เฉินสืออันลังเลเล็กน้อย “ไม่เคยคิดจะสารภาพความในใจกับหัวหน้ากองเย่ต่อหน้าสักครั้งหรือ”