ตู้กังกล่าวเสริมว่า “หัวหน้า พวกเราย่อมอยากล่าสัตว์ปีศาจสร้างผลงาน แต่เรื่องนี้เสี่ยงเกินไปจริง ๆ”
แม้ชายฉกรรจ์คนอื่น ๆ จะไม่ได้เอ่ยปาก ทว่าจากสีหน้าของพวกเขาก็เห็นได้ว่าคิดเห็นตรงกับผีโหวและตู้กัง
เฉินสืออันยิ้มบาง ๆ “ใครบอกว่าพวกเราไม่มีฝีมือพอจะสังหารสัตว์ปีศาจระดับหนึ่ง?”
สิ้นเสียง ผิวกายของเขาพลันแผ่คลื่นพลังหยวนที่ไร้รูปร่างออกมา
ผีโหวกับตู้กังอยู่ใกล้เฉินสืออันที่สุด จึงสัมผัสความผิดปกติบนตัวเขาได้ทันที
“นี่คือพลังหยวนหรือ?”
“หัวหน้า ท่านบรรลุขั้นผู้ฝึกยุทธ์แล้วหรือ?”
ทั้งสองอุทานขึ้นพร้อมกัน
ชายฉกรรจ์คนอื่น ๆ ต่างเบิกตาค้างเช่นกัน
เฉินสืออันพยักหน้า “บางทีอาจเป็นเพราะถูกกิ้งก่าเพลิงกดดัน เมื่อคืนวานข้าบังเอิญทะลวงขั้นได้”
หลังจากเงียบงันไปชั่วครู่ ผีโหว ตู้กัง และชายฉกรรจ์คนอื่น ๆ ก็เผยสีหน้ายินดี ต่างพากันกล่าวแสดงความยินดีกับเฉินสืออัน
“ยินดีด้วยขอรับ หัวหน้า!”
“หัวหน้าของพวกเรายอดเยี่ยมจริง ๆ! ในป้อมปราการพวกนั้นล้วนเป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นเข้าขั้นที่มีภูมิหลังและผู้หนุนหลังกันทั้งนั้น
แต่หัวหน้าพึ่งพาตนเองล้วน ๆ เป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นเข้าขั้นที่องอาจที่สุด!”
“หัวหน้า เมื่อท่านบรรลุขั้นผู้ฝึกยุทธ์แล้ว ก็มีคุณสมบัติเป็นรองหัวหน้าหน่วย พอท่านได้เป็นรองหัวหน้าหน่วย พวกเราก็จะได้เป็นหัวหน้าหมู่กันบ้าง”
…………
เฉินสืออันยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปากเป็นสัญญาณให้เงียบ “พวกเจ้าพูดเบา ๆ หน่อย ทานาลายสามตาอยู่แถวนี้เอง
หากทำให้มันตื่นขึ้นมา พวกเราจะลำบากกันใหญ่”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งก็หน้าถอดสี รีบปิดปากเงียบ ทว่าทุกคนยังคงมีสีหน้าเปี่ยมสุข ราวกับตนเองได้เป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นเข้าขั้นไปด้วย
ผีโหวกำลังดีใจ แต่ก็ลดเสียงลงกล่าวว่า “หัวหน้า ท่านแน่ใจหรือว่าเป็นทานาลายสามตา?
พวกเราตามรอยมาตลอดทาง รอยเท้าของสัตว์ปีศาจตัวนั้นดูคล้ายรอยเท้าลูกสุนัข ไม่เหมือนทานาลายสามตาเลย”
เฉินสืออันโบกมือ “รอยเท้าแมวป่ากับสุนัขคล้ายกันอยู่บ้าง อีกทั้งรอยเท้าที่เห็นก็ไม่ชัดเจนนัก
ไม่ผิดแน่ ข้าเห็นกับตาว่าเป็นทานาลายสามตัวหนึ่ง”