หลังวางสาย เฉินชิงอันเดิมทีตั้งใจจะไต่บันไดลงไป แต่พอเดินมาถึงข้างบันได จู่ ๆ ก็เกิดแรงกระตุ้นให้อยากกระโดดลงไป
“เอ่อ...ด้วยร่างกายตอนนี้ กระโดดลงไปคงไม่มีปัญหา” เฉินชิงอันคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกัดฟันแล้วกระโดดลงไปทันที เป็นยอดมนุษย์ตัวน้อยแล้ว ยังจะกลัวเรื่องแค่นี้อีกหรือไง
“ปัง!”
เสียงทึบดังขึ้นครั้งหนึ่ง เฉินชิงอันลงถึงพื้นอย่างปลอดภัย เขาขยับร่างกายเล็กน้อย ไม่พบความผิดปกติใด ๆ “ฮ่า ๆ ๆ ฮ่าฮ่าฮ่า~”
จากนั้น เฉินชิงอันก็โลดแล่นไปทั่วลานบ้านราวกับลิงตัวหนึ่ง
กระโดดไกลจากจุดยืนได้เกือบห้าเมตร!
กระโดดขึ้นจากที่เดิมได้สูงเกือบสองเมตรครึ่ง ถ้าวิ่งออกตัวช่วยสักหน่อย เฉินชิงอันก็ขึ้นไปบนหลังคาได้โดยไม่ต้องใช้บันได กระโดดเบา ๆ ก็เอื้อมถึงชายคาแล้ว ออกแรงอีกนิดเดียวก็พลิกตัวขึ้นไปได้
ส่วนความเร็วนั้น ไม่มีนาฬิกาจับเวลาก็วัดไม่ค่อยได้ แต่รู้สึกว่าเร็วมาก
สรุปแล้ว สมรรถภาพร่างกายเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล แต่แน่นอนว่ายังกันกระสุนไม่ได้ คาดว่าแม้แต่กระสุนปืนพกก็ยังรับไม่ไหว คงต้องเก็บตัวระวังต่อไป
เก็บข้าวของเรียบร้อยแล้ว เฉินชิงอันก็ไปที่บ้านเฉินชิงซาน ลูกพี่ลูกน้องของเขา ตอนนี้เฉินชิงซานกับพี่สะใภ้ฮุ่ยออกไปทำงานในไร่แล้ว เหลือเพียงหลานชายสองคนอยู่บ้านเล่นโทรศัพท์
“อา!” พอเห็นเฉินชิงอัน เฉินจื่อเจอ ลูกชายคนโต ก็วางโทรศัพท์แล้วทักทาย
“เล่นต่อไปเถอะ” เฉินชิงอันโยนกุญแจบ้านของตัวเองให้หลานชายคนโต “ว่าง ๆ ก็ไปช่วยทำความสะอาดบ้านอาหน่อย แล้วบอกพ่อแกด้วยว่าอากลับไปทำงานแล้ว ทางนั้นเร่งมาก!”
“แล้วก็พวกแกสองคน ต่อไปถ้าไม่มีธุระก็อย่าออกไปเที่ยวเตร่ทั่วมั่วซั่ว เข้าใจไหม?”
“เข้าใจแล้วครับ” หลานชายทั้งสองพยักหน้า