กว่าจะถึงบ้าน ตลอดทางไม่พบใครเลย พอกลับเข้าบ้าน เฉินชิงอันก็โยนหมาจรจัดที่ตายสนิทแล้วลงบนพื้น
เมื่อถอนหายใจด้วยความโล่งอก เฉินชิงอันเพิ่งสังเกตเห็นรอยขีดข่วนที่มือ น่าจะถูกเล็บของหมาเจ้าปัญหาข่วนตอนที่ต่อสู้กับมัน
"ให้ตายเถอะ โดนหมากัดต้องฉีดวัคซีนพิษสุนัขบ้า แล้วโดนหมาข่วนต้องฉีดไหมเนี่ย?"
ด้วยความสงสัยเล็กน้อย เฉินชิงอันค้นหาข้อมูล สุดท้ายเพื่อความปลอดภัยของตัวเอง ตัดสินใจรอให้ฟ้าสว่างแล้วไปฉีดวัคซีนพิษสุนัขบ้า
เสิร์ฟเน็ตต่อไปอีกเกือบครึ่งชั่วโมง ไม่เห็นข่าวพิเศษเกี่ยวกับคืนนี้บนอินเทอร์เน็ต เฉินชิงอันวางมือถือ กลับเข้าไปในครัว ตอนออกมาก็ถือมีดทำครัวเพิ่มขึ้นมาหนึ่งเล่ม
นั่งยองอยู่ในสนาม เฉินชิงอันเริ่มจัดการกับหมาตัวนี้
โชคดีที่โตมาในชนบท ตั้งแต่มองคนขายเนื้อฆ่าหมูเชือดแกะที่ตลาดนัด แม้ตัวเองจะไม่เคยลงมือ แต่ก็ไม่ได้จนมุมสิ้นหวังอะไรนัก
มีดแรกกรีดคอ ตอนนี้หมาตัวนี้ยังอุ่นอยู่ ปล่อยเลือดได้ หมาตัวใหญ่ขนาดนี้ ไม่กินก็เสียดาย
จากนั้นเฉินชิงอันก็ผ่าท้อง กลั้นใจทนกับกลิ่นต่างๆ ดึงเครื่องในออกมาหมด ฟันมีดเดียวผ่าท้องหมา หม้อใบเล็กกลมๆ เส้นผ่านศูนย์กลางเท่านิ้วหัวแม่มือ ส่องแสงอ่อนๆ กลิ้งออกมา เฉินชิงอันชั่งน้ำหนักในมือ น้ำหนักไม่ปกติ สัมผัสไม่ได้ว่าทำจากวัสดุอะไร
เฉินชิงอัน:..... นี่ฉันกำลังแย่งของกินจากปากหมาแท้ๆ~ เฉินชิงอันบ่นในใจ แล้วเก็บหม้อเล็กล้างที่อ่างน้ำข้างๆ
ล้างจนสะอาด เฉินชิงอันนั่งเก้าอี้ไม้มองหม้อเล็ก ขมวดคิ้วมุ่น
ของแบบนี้....ไม่ใช่มีกัมมันตภาพรังสีใช่ไหม ยังไงก็ส่องแสงแต่ไม่ร้อน มีหวังมีกัมมันตภาพรังสีมากกว่า
แต่ความคิดนี้ก็ผ่านไปแวบเดียว คนที่ทำของกัมมันตรังสีเป็นหม้อเล็กแล้วโยนขึ้นฟ้าให้กลายเป็นดาวตก.....คนมีพลังขนาดนั้นคงไม่มีอารมณ์ตลกแบบนี้ คนมีอารมณ์ตลกแบบนี้ก็ไม่มีพลัง
เลือดหมาหยดลงพื้นเปาะแปะ เฉินชิงอันเล่นหม้อเล็กไปพลาง อารมณ์ก็ค่อยๆ สงบลงพร้อมกับเสียงหยดเลือด
สมองเริ่มคิด
จากท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว ถึงหม้อเล็กที่ตกลงมาจากฟ้า นี่คือฉันบังเอิญค้นพบด้านที่ซ่อนเร้นของโลกนี้ หรือว่าโลกนี้เกิดการเปลี่ยนแปลงอะไรบางอย่าง เหมือนกับที่พูดในนิยายว่าพลังวิญญาณฟื้นคืน? ฉันคือผู้บุกเบิกคนแรก? ต่อไปต้องเป็นหนึ่งในใต้หล้า? บรรลุเป็นเซียน?เป็นบรรพบุรุษ?
จากนั้น เฉินชิงอันก็หันความสนใจไปที่หม้อเล็กในมืออีกครั้ง
หมาจรจัดตัวนั้น ตอนแรกสูงจากไหล่แค่สามสิบถึงสี่สิบเซนติเมตร อยู่ๆ ก็โตเป็นหกสิบถึงเจ็ดสิบเซนติเมตร โตเกือบเท่าตัว ต้องเป็นฝีมือหม้อเล็กใบนี้แน่นอน
แล้วตอนนี้ฉันจะใช้หม้อเล็กนี้ยังไง? กินเข้าไปด้วย? ขนาดหม้อเล็กก็ไม่ใหญ่ เอาเข้าปากได้พอดี! แต่ถ้าทำแบบนั้น นั่นมันแย่งของกินจากปากหมาแท้ๆ น่าอายจะตาย!
ลูกตาเหล่ไปมา เฉินชิงอันหยิบมีดเล็กออกมา กรีดนิ้วตัวเอง หยดเลือดลงบนหม้อ
เลือดหยดลงบนหม้อ ทำให้หม้อกลายเป็นสีแดงอีกครั้ง หม้อยังคงส่องแสงอ่อนๆ ไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ
เฉินชิงอันถอนหายใจ คิดในใจว่าสมบัติทั่วไปไม่ใช่ต้องหยดเลือดเพื่อผูกพัน.....ให้ตายสิ หยดเลือดเพื่อผูกพันไม่ใช่เหรอ? ทำไมมาถึงมือฉันไม่เวิร์ค? หรือว่าเลือดน้อยไป?
คิด到这 เฉินชิงอันไปหาถ้วยเล็กมา แล้วใช้มีดกรีดอีกแผล บีบแผลทั้งสองแรงๆ เลือดหยดลงในถ้วยทีละหยด บีบจนนิ้วทั้งสองชาไปหมด ถ้วยเล็กถึงมีเลือดอยู่เกือบครึ่งถ้วย
พอโยนหม้อเล็กลงไป หม้อยังคงส่องแสงอ่อนๆ กลับกลายเป็นว่าเลือดถ้วยนั้นภายใต้แสงอ่อนๆ ดันดูคล้ายกับเหล้าผสมในบาร์ มีกลิ่นอายไฮโซนิดหน่อย
"ยังไม่ได้อีก!" เฉินชิงอันกุมขมับ พึมพำกับตัวเอง "หรือว่าจะต้องกินเข้าไปเหมือนหมา?"
จากนั้นก็ส่ายหน้า "ไม่ได้ๆ ถ้ากินเข้าไปแล้วโตพรวดพราดเหมือนหมา กลายเป็นตัวอย่างให้สถาบันวิจัยไปเลย"
"ให้ตายเถอะ กลัวหมาป่าข้างหน้า กลัวเสือข้างหลัง คิดมากไปหมด ตัวเองยังสู้หมาไม่ไหวเลย!"
ทันใดนั้น แสงสว่างวาบผ่านสมอง
วินาทีถัดมา เฉินชิงอันหยิบหม้อเล็กออกจากถ้วย หลับตา ลมหายใจเริ่มเป็นจังหวะ ตรงกับจังหวะการหายใจของดวงดาวครั้งก่อนพอดี
ในขณะที่หายใจเข้า-ออก หม้อเล็กในมือเฉินชิงอันก็กะพริบตามจังหวะการหายใจของเขา และแสงที่หม้อเล็กปล่อยออกมาก็ค่อยๆ สว่างขึ้นเรื่อยๆ
วินาทีถัดมา หม้อเล็กที่กะพริบอยู่ก็กลายเป็นลำแสงพุ่งเข้าสู่กลางคิ้วของเฉินชิงอัน เฉินชิงอันไม่ได้รู้สึกตัวแม้แต่น้อย ยังคงหายใจเป็นจังหวะต่อไป
เวลาผ่านไป ดวงดาวบนท้องฟ้าค่อยๆ จางหาย แสงสีเขียวขาวสายหนึ่งพุ่งมาจากทิศตะวันออกไกล เฉินชิงอันลืมตา ในช่วงวินาทีที่ลืมตา แวววาววาบผ่านดวงตาของเขา
"ฟ้าสว่างแล้ว เอ๊ะ~"
สัมผัสได้ว่ามือว่างเปล่า เฉินชิงอันตะลึง "หม้อเล็กล่ะ? หายไปไหน?" ก้มมองหาพื้นอยู่ตั้งนาน ไม่เห็นจริงๆ!
บ้าเอ๊ย! หายไปแล้ว! มีขโมยเข้าบ้าน?
ไม่น่าใช่ หลายปีแล้วไม่เคยได้ยินเรื่องแบบนี้! ที่สำคัญฉันก็อยู่ในสนาม ขโมยกล้าดียังไงมาขโมยของต่อหน้าต่อตาเจ้าของบ้าน ยังเป็นของที่อยู่ในมือเจ้าของบ้านอีก!
นี่ไม่ใช่ขโมยแล้ว เป็นโจรชัดๆ!
แต่แล้วหม้อเล็กล่ะ? หายไปได้ยังไง? นึกย้อนกลับไปเมื่อคืน เหมือนฉันเริ่มหายใจตามวิธีการหายใจนั้น จากนั้นก็จมดิ่งไปกับมัน แล้วฟ้าก็สว่าง
หาไปอีกตั้งนาน ไม่มีร่องรอยของหม้อเล็ก เฉินชิงอันสุดท้ายก็คาดเดาว่า หม้อเล็กหายไปโดยที่ฉันไม่รู้สึกตัว หรือไม่ก็ฉันเผลอกินหม้อเล็กเข้าไปโดยไม่รู้ตัว เหมือนกับหมานั่น~เอ๊ะ! ฟังดูน่าขยะแขยงแฮะ....
กรณีแรก ก็ได้แค่บอกว่าเป็นกรรมของฉัน! แต่ถ้าเป็นกรณีหลัง อาทิตย์นี้เข้าห้องน้ำคงปิดตาทำไม่ได้ใช่ไหม? ไม่งั้นถ้าถ่ายออกมา แล้วต้องเอามือลงไปงม คงจะน่าขยะแขยงยิ่งกว่าตอนล้วงออกมาจากท้องหมาอีก
เอ๊ย~
รู้สึกคลื่นไส้เล็กน้อย เฉินชิงอันส่ายหัว ตัดสินใจไม่คิดเรื่องหม้อเล็กอีกต่อไป แล้วหันไปมองหมาจรจัดที่อยู่ในสนาม
"จัดการมันซะ วันนี้ทำหมูป่า!"
เฉินชิงอันเดินก้าวยาวๆ ออกไปนอกบ้าน
เดินไปได้สองก้าว เฉินชิงอันหยุดนิ่ง "ฝีเท้าฉัน นี่มันก้าวใหญ่ไปหน่อยนะ แล้วก็ร่างกายนี่ ความรู้สึกนี้...." เฉินชิงอันกระโดดอยู่กับที่ "นี่มันความรู้สึกเดียวกับตอนที่ฉันยังเป็นหนุ่มน้อยไร้เดียงสาเลย จากภายในสู่ภายนอก กระทั่งกระดูกยังรู้สึกตันๆ!"
จากนั้นเฉินชิงอันเดินออกไปข้างนอก แล้วหยิบหมาที่เลือดหมดตัวแล้วขึ้นมาเบาๆ สบายมาก! ยังโยนเล่นในมืออีกต่างหาก
หมาตัวนี้สูงจากไหล่เจ็ดสิบเซนติเมตร ต่อให้เลือดหมดแล้วและเอาเครื่องในออก น้ำหนักขั้นต่ำก็ต้องราวหกสิบจิน แต่ในมือเฉินชิงอัน รู้สึกเหมือนถือแตงโมลูกเล็กๆ
"พลังเพิ่มขึ้นขนาดนี้เลยเหรอ?" เฉินชิงอันตกใจในใจ แล้วหันไปมองข้าวโพดที่ตำแล้วใส่ถุงไว้ในบ้าน ถุงหนึ่งน่าจะราวเจ็ดสิบจิน เฉินชิงอันยกสองถุงด้วยมือเดียวข้างละถุง และรู้สึกสบายมาก
จากนั้นเฉินชิงอันหาเชือกเส้นหนึ่ง มัดถุงข้าวโพดพวกนั้นเข้าด้วยกัน สี่ถุง หกถุง แปดถุง....จนถึงสิบถุง เฉินชิงอันถึงเริ่มรู้สึกหนัก
"เกือบเจ็ดร้อยจิน บ้าเอ๊ย! นี่ฉันกลายเป็นซูเปอร์แมนแล้วเหรอ?"