จวินเช่อคิดว่าพวกเขาคงไม่เคยเข้าครัวมาก่อน อยู่ ๆ ให้มาทำอาหารก็คงไม่รู้ว่าจะเริ่มตรงไหน เขาจึงหวังดีให้คนเขียนรายการอาหารมาให้พวกเขาทำตาม
ไส้หมูผัดเครื่องเทศ
ดอกไตผัดเผ็ด
ปอดสามีภรรยา
หูหมูคลุกเย็น
ซุปซี่โครงหมู
หนังหมูพะโล้
หัวใจหมูย่าง
ตับหมูผัด
ขาหมูตุ๋น
ตีนไก่ทอด
เต้าหู้เลือด
ของหวานหลังมื้ออาหาร เต้าฮวยแช่เย็นกับชานมไข่มุก
นอกจากรายการที่เขียนไว้ พวกเขายังเลือกทำอาหารอย่างอื่นที่อยากทำเองได้ด้วย
“อ้อ จริงสิ พวกคุณชาวต่างชาติเวลากินข้าวชอบทาซอสสารพัด ที่นี่มีข้อจำกัด ไม่สะดวกเตรียมซอสให้ พวกคุณก็เตรียมซอสช็อกโกแลตกันเองแล้วกัน มีญาติอยู่ที่นี่ตั้งเยอะ น่าจะทำซอสช็อกโกแลตได้มากพอ” จวินเช่อพูดพลางยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม
คนกลุ่มนั้นทรุดลงกับพื้น ร้องไห้โฮกันทันที
ฉู่อีอียิ้มบาง ๆ “นายก็แค่เตรียมรายการอาหารให้อย่างใส่ใจเอง ทำไมพวกเขาถึงซาบซึ้งจนร้องไห้ล่ะ? คนสมัยนี้อ่อนไหวกันเกินไป ได้รับน้ำใจนิดหน่อยก็ซาบซึ้งขนาดนี้”
จวินเช่อบอกว่า “เดี๋ยวพวกเขาจะซาบซึ้งกว่านี้อีก”
คนกลุ่มนั้นมีสีหน้าหวาดผวาปนทุกข์ระทม ยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่มีใครยอมลงมือ
จวินเช่อกล่าวว่า “เห็นแก่ที่พวกคุณทำอาหารไม่เก่ง ฉันจะให้เวลาเพิ่มอีกหน่อย สองชั่วโมงแล้วกัน”