ที่แห่งหนึ่งในป่า
เจ้าหน้าที่ที่เฝ้าเสือขาวตัวใหญ่ได้รับคำสั่งจากเบื้องบน ให้ปล่อยเสือขาวตัวใหญ่ทันที
พวกเขาไม่กล้าชักช้า รีบทำตามคำสั่งทันที
ตอนที่เสือขาวตัวใหญ่ถูกขังอยู่ในกรง พวกเขาคอยป้อนยานอนหลับให้มันอยู่ตลอด เพื่อให้มันหลับไม่รู้สึกตัว
พวกเขาเปิดกรงออก ถอดกรงแล้วขนออกไป เสือขาวตัวใหญ่จึงนอนหมอบอยู่บนพื้นหญ้า
ขณะที่เสือขาวตัวใหญ่ยังหมดสติ บางคนก็อดใจไม่ไหว ยื่นมือไปลูบมัน
บางคนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปไม่หยุด
“เจ้าตัวใหญ่นี่เท่สุด ๆ ไปเลย!”
“เขี้ยวเสือใหญ่ขนาดนี้ กัดทีเดียวก็คงทะลุกะโหลกคนได้เลยมั้ง?”
“ขนหนามาก กรงเล็บก็ใหญ่ แค่ตบทีเดียวก็คงฆ่าคนได้เลยมั้ง?”
“คนที่เพาะพันธุ์เสือขาวตัวนี้นี่เก่งจริง ๆ ฉันกล้าพูดเลยว่า ถ้าไม่ใช้อาวุธ ไม่มีใครบนโลกนี้สู้มันได้หรอก แม้แต่เจย์ บาวเออร์ก็ยังไม่ไหว!”
“เจ้าตัวใหญ่เท่ ๆ แบบนี้น่าเสียดายที่ไม่มีลูกอัณฑะ ถ้ามีจะได้สืบพันธุ์ต่อก็ดีสิ”
“ถ้ามีลูกอัณฑะ ราคาคงแพงขึ้นหลายเท่าเลยมั้ง? เจ้าของเก่าก็อาจไม่ยอมขายหรอก”
“ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมมันถึงไม่มีลูกอัณฑะ เจ้าของเก่าคงไม่จงใจตอนมันหรอก พอตอนแล้วความดุร้ายก็ลดลง มูลค่าก็ลดลงด้วย”
“คงป่วยจนต้องผ่าตัดออกมั้ง”
เจ้าหน้าที่ล้อมวงลูบเสือขาวตัวใหญ่กันอยู่นาน จนขนของมันหลุดออกมาเป็นชั้น บางคนยังจงใจถอนขนสองสามเส้นเก็บไว้เป็นที่ระลึก
เกือบครึ่งชั่วโมงผ่านไป พวกเขาถึงขึ้นเฮลิคอปเตอร์จากไป