ฉู่อีอียกมือตบหัวเสือขาวตัวใหญ่เบา ๆ
เสือขาวตัวใหญ่เดินไปหมอบลงข้างจวินเช่ออย่างว่าง่าย
“ขึ้นมา”ฉู่อีอียื่นมือไปทางจวินเช่อ
จวินเช่อวางมือลงบนมือเธอ อาศัยแรงพยุงลุกขึ้นยืน ก่อนจะขึ้นไปนั่งด้านหลังเธอ
เสือขาวตัวใหญ่ลุกขึ้นอีกครั้ง แล้วเดินต่อไป
แม้จะแบกคนสองคนอยู่ ก็ไม่ได้ทำให้ความเร็วของมันลดลง
มันแบกทั้งคู่เดินไปอย่างสบายอารมณ์ ก้าวสั้น ๆ ดูแล้วอารมณ์ดีมาก
แต่ระหว่างที่กำลังเดิน จู่ ๆ มันก็รู้สึกเจ็บแปลบตรงก้น จึงคำรามอย่างหงุดหงิดแล้วสะบัดก้นโดยไม่รู้ตัว
ฉู่อีอีรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าร่างของจวินเช่อเอียงวูบ กำลังจะตกลงไปที่พื้น
เธอรีบยื่นมือไปคว้าเขาไว้ แล้วประคองร่างให้กลับมาตั้งตรง
“ขอบคุณนะ พี่สาว”จวินเช่อเอ่ยขอบคุณเสียงเบา
ฉู่อีอีกล่าวว่า“กอดฉันไว้สิ เผื่อตกลงไปแล้วร่างกายบอบบางของนายจะพังเอา”
จวินเช่อแย้ง“ฉันไม่ได้บอบบาง แค่ร่างกายยังฟื้นไม่เต็มที่ อีกพักหนึ่งก็แข็งแรงแล้ว”
ฉู่อีอีพยักหน้าส่ง ๆ“ได้ ๆ บ้านฉันจวินเช่อแข็งแรงที่สุด ต่อให้ล้มก็ไม่ถึงกับตาย เก่งสุด ๆ ไปเลย”
จวินเช่อ“……”
เขาขยับถอยไปด้านหลังอย่างโมโห
ฉู่อีอียิ้มแล้วพูดว่า“ล้อเล่นน่า ทำไมยังแหย่ไม่ขึ้นเหมือนตอนเด็ก ๆ เลยล่ะ”
“กอดฉันให้แน่น อย่าตกลงไปล่ะ”
เธอจับมือจวินเช่อมาวางไว้บนเอวตัวเอง
จวินเช่อกอดเอวเธอด้วยมืออีกข้างอย่างเป็นฝ่ายริเริ่ม แล้วโน้มตัวลงเล็กน้อย เอาศีรษะพิงไหล่เธอ
ฉู่อีอียื่นมือไปลูบหัวเขา ท่าทางเหมือนตอนกล่อมเขาสมัยเด็กไม่มีผิด
จวินเช่อพูดอู้อี้ว่า“ฉันโตแล้วนะ อย่ามองฉันเป็นเด็กสิ”
ฉู่อีอีสะดุ้งวาบ ยกมือถูหูตัวเอง แล้วพูดอย่างจริงจังว่า“เวลาพูดหันหน้าไปทางอื่นหน่อย อย่าพูดใส่หูฉัน ลมหายใจนายเป่าหูฉันเหมือนมีมดไต่ คันชะมัด”
จวินเช่อส่งเสียงฮึในลำคอ แล้วหันหน้าไปอีกทางอย่างโมโห
ฉู่อีอีผลักหัวเขาออกอย่างรำคาญ“อย่าเข้ามาใกล้ขนาดนี้ ผมนายทิ่มคอฉันแล้ว”
จวินเช่อ“……”
เขาค่อย ๆ หันหน้ากลับมาตรง แล้วเอาคางเกยไหล่เธอ
ฉู่อีอีถามขึ้นมาอย่างกะทันหัน“นายวิ่งมาหาฉัน พ่อแม่อนุญาตแล้วเหรอ”
จวินเช่อพูดว่า“พวกเขา……”
ตอนที่เขาอ้าปากพูด ฉู่อีอีก็ยกไหล่กระแทกขึ้น ได้ยินเสียงฟันของจวินเช่อกระทบกันชัดเจน