แม้ทั้งสองคนจะรู้สึกว่าคำขอของจวินเช่อแปลกประหลาด แต่เขาให้เงินมากเกินไปจริง ๆ พวกเขาจึงยืนนิ่งอึ้งไปไม่กี่วินาที ก่อนรีบพยักหน้ารัว
“ได้สิ ได้แน่นอน!”
“อยากชกแบบไหนก็ได้ หรืออยากให้โพสท่าแบบไหน ฉันก็จัดให้ได้หมด!”
ส่วนคนอื่น ๆ ที่ไม่ได้รับเลือกต่างทำหน้าเสียดาย ทำไมคนที่ถูกเลือกถึงไม่ใช่พวกเขากันนะ?
ตกลงพวกเขาแพ้ตรงไหน?
หน้าตาพวกเขายังดูน่าชกไม่พอหรือไง?
เมื่อได้คำยินยอมจากเจ้าตัว จวินเช่อก็เผยรอยยิ้มสุภาพ “ถ้าอย่างนั้น ผมไม่เกรงใจแล้วนะครับ”
เสียงกรีดร้องดังขึ้นในทันที
อาเป่ยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ล้วงสมุดเล่มเล็กขนาดเท่าฝ่ามือออกมาจากกระเป๋าเงียบ ๆ
บนปกสมุดพิมพ์ตัวอักษรขนาดใหญ่ว่า “บันทึกพ่อบ้าน”
มีปากกาหมึกหลอดเสียบอยู่กับสมุด
เขาดึงปากกาออกมา แล้วบรรจงเขียนลงในสมุดบันทึกพ่อบ้านทีละตัวอักษรว่า:
[วันที่ 3 สิงหาคม อากาศแจ่มใส
สิบโมงเช้า คุณชายมาพักผ่อนหย่อนใจริมทะเล มีกลุ่มชาวต่างชาติไร้มารยาทด่าทอคุณชายอยู่นานถึงห้านาที คุณชายใช้เพียงประโยคเดียวก็สงบความโกรธของพวกเขาได้ ทั้งยังรับมือกับสถานการณ์อย่างสุขุมและแก้ปัญหาได้อย่างยอดเยี่ยม สมกับเป็นผู้ดีมีชาติตระกูล
จู่ ๆ คุณชายก็อยากออกกำลังกาย จึงถามอีกฝ่ายอย่างสุภาพว่าจะมาเป็นคู่ซ้อมให้ได้หรือไม่ อีกฝ่ายซาบซึ้งในความจริงใจและสุภาพของคุณชาย จึงตอบตกลงด้วยความยินดี จากนั้นคุณชายก็เริ่มออกกำลัง พวกเขาดีใจมากที่ได้เป็นคู่ซ้อมให้คุณชาย ส่งเสียงโห่ร้องยินดีไม่หยุด ถึงกับกลิ้งไปมาบนพื้นด้วยความตื่นเต้น
คุณชายมีสุขภาพแข็งแรงขึ้น ส่วนพวกเขาก็ได้รับความสุข
คุณชายเข้ากับคนอื่นได้ดีแม้อยู่ต่างประเทศที่ไม่คุ้นเคย ทักษะการเข้าสังคมยอดเยี่ยมจริง ๆ]
อาเป่ยเก็บสมุดใส่กระเป๋า ก่อนมองคุณชายของตัวเองออกกำลังกายด้วยสีหน้าเรียบเฉย
จวินเช่อหยุดมือในไม่ช้า
ชายสองคนนอนร้องครวญครางอยู่บนพื้น ใบหน้าบวมช้ำจนดูแทบไม่ได้