ฉู่อีอีพุ่งเข้าใส่ หมุนอ้อมไปด้านหลังหมาป่าสีเทา ก่อนกระโจนขึ้นหลังมันแล้วใช้มือรัดคอ จากนั้นทิ้งตัวนั่งทับจนมันล้มลงกับพื้น
หมาป่าสีเทาดิ้นรนอย่างหนัก
แต่ฉู่อีอีแรงเยอะมาก มันดิ้นอยู่นานก็ยังหลุดไม่พ้น แถมยังถูกบีบคอแน่นขึ้นเรื่อย ๆ
ฉู่อีอีกำหมัดแน่น รัวหมัดใส่หัวหมาป่าสีเทาไม่ยั้ง
แม้ตัวมันจะใหญ่ แต่ก็เทียบกับสัตว์ดุร้ายอย่างสิงโตหรือเสือไม่ได้
ถ้าลอบโจมตี มันอาจกัดมนุษย์จนตายได้
แต่ถ้าเจอคนที่สู้กับมันซึ่งหน้า มันก็ไม่มีทางสู้กลับได้เลย
หมาป่าสีเทาร้องโหยหวนขณะถูกทุบ แรงดิ้นค่อย ๆ ลดลง
สุดท้ายเสียงร้องก็เงียบหายไป ร่างแน่นิ่งไม่ขยับ
ฉู่อีอีปล่อยมือแล้วลุกขึ้นยืน
หัวของหมาป่าสีเทายุบลง ลูกตาข้างหนึ่งหลุดออกมา เลือดไหลออกจากปาก
มันตายอย่างน่าสยดสยอง
ลอฟฟ์มองจนตาค้าง ขนลุกซู่ไปทั้งตัว
ผู้หญิงคนนี้น่ากลัวเกินไปแล้ว
น่ากลัวยิ่งกว่าผู้หญิงในประเทศหมีดำของพวกเขาเสียอีก!
ฉู่อีอีทำหน้าขรึม เดินตรงไปหาฝูงสัตว์ดุร้าย
“ฉู่อีอี เธอจะไปไหน?”ลอฟฟ์รีบตามไป
ฉู่อีอีไม่หันกลับมา ตอบว่า“ตั้งแต่แรกฉันก็ตัดสินใจผิดแล้ว เราไม่ควรหนี”
“ถึงตอนนี้เราจะฉวยโอกาสที่พวกมันกำลังกัดคนอื่นหนีไปได้ แต่อันตรายก็ยังอยู่ เราต้องคอยระแวดระวังตลอดเวลา แม้แต่นอนก็ต้องลืมตาข้างหนึ่งเฝ้ายาม”
“หนีบ้าอะไร สู้ให้ตายไปข้างเลย!”
ลอฟฟ์ฟังแล้วเลือดร้อนพลุ่งพล่าน แต่ก็ยังอดกังวลไม่ได้“สัตว์ดุร้ายมีเยอะไปหน่อย แถมตอนกลางคืนยังเสียเปรียบเราอีก ถ้าสู้ไม่ไหวล่ะ…”