ทาน่าเดินเข้ามาแล้วเอ่ยว่า “ฉู่อีอี ส่งเขาให้ฉันจัดการได้ไหม?”
เธอมองฮิกาวะ โอกาซากะด้วยแววตาเปี่ยมความแค้น แทบอยากสับเขาเป็นหมื่นชิ้น!
ฉู่อีอียิ้ม “ขอฉันเล่นกับเขาก่อน เบื่อแล้วค่อยส่งให้เธอ”
ทาน่ากล่าวอย่างซาบซึ้ง “ได้ ขอบคุณนะ”
ถ้าไม่มีฉู่อีอี เธอก็คงแก้แค้นไม่ได้ เพราะงั้นเธอไม่ถือสาหากต้องเก็บตกคนที่ฉู่อีอีเล่นจนเบื่อแล้ว
ฉู่อีอีเบนสายตากลับไปหาฮิกาวะ โอกาซากะ ก่อนรอยยิ้มบาง ๆ จะปรากฏบนใบหน้า
เธอดูใสซื่อไร้พิษภัย งดงามจนไม่มีสิ่งใดเปรียบ
แต่เมื่อฮิกาวะ โอกาซากะมองฉู่อีอีในระยะประชิด เขากลับรู้สึกว่ากลิ่นอายรอบตัวเธอชวนให้ขนลุกซู่
เขาไม่สนใจความเจ็บปวดช่วงล่าง ใช้ขาถีบพื้นแล้วถอยกรูดไปด้านหลังไม่หยุด
“อย่า... อย่าทำร้ายฉัน เธอทำร้ายฉันไม่ได้... ฉันเป็นคนของเจย์ บาวเออร์ ถ้าเธอทำร้ายฉันก็เท่ากับเป็นศัตรูกับเจย์ บาวเออร์ เขาไม่ปล่อยเธอไว้แน่...”
ฉู่อีอีเตะเข้าที่แก้มอีกข้างของเขา
“อ๊าก...”
ฮิกาวะ โอกาซากะร้องโหยหวน ฟันเปื้อนเลือดกระเด็นออกมาอีกสิบกว่าซี่
ฟันในปากของเขาแทบไม่เหลือแล้ว
“ฉู่อีอี หยุดเดี๋ยวนี้! เธอลืมกติกาการแข่งขันแล้วหรือไง? ห้ามจงใจทำร้ายผู้เข้าแข่งขันคนอื่น!”
เสียงผู้กำกับตะโกนเตือนอย่างเดือดดาลดังออกมาจากโดรนลำหนึ่ง
ฉู่อีอีหันไปมองโดรนลำนั้น ก่อนรอยยิ้มบาง ๆ จะปรากฏบนใบหน้า
จากนั้น...
เธอยกไม้กระบองในมือขึ้น ฟาดใส่โดรนลำนั้นเต็มแรง
“ปัง!”
โดรนร่วงลงพื้นทันที สภาพบิดเบี้ยวจนบินต่อไม่ได้อีก
“ฉู่อีอี เธออวดดีเกินไปแล้ว! กล้าดียังไงถึงเมินกฎ ไม่เห็นค่าชีวิต ทำร้ายผู้เข้าแข่งขันคนอื่นอย่างรุนแรง แถมยังทำลายอุปกรณ์ถ่ายทำ! อย่าคิดว่าพวกเราไม่กล้าจัดการเธอนะ!” ผู้กำกับโกรธจนเสียงสั่น