ฉู่อีอีหันกลับไปมองแวบหนึ่ง
เมื่อเห็นสตรีมเมอร์ที่นิ้วขาดไปแปดนิ้ว เธอก็ไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไร กลับเป็นห่วงจวินเช่อและลูบศีรษะเขาเบา ๆ “ไม่ต้องกลัวนะ เราต้องเชื่อมั่นในกฎหมาย ในเมื่อนายไม่ได้ตั้งใจ เขาก็เรียกร้องอะไรจากนายไม่ได้หรอก”
จวินเช่อยิ้มพลางพยักหน้า “พี่สาวรู้เยอะจริง ๆ”
ฉู่อีอีกล่าว “พวกเราเดินไปไกลหน่อยดีกว่า จะได้ไม่เผลอทำให้นายเจ็บตอนเขาดิ้นพล่าน”
ฉู่อีอีจูงจวินเช่อเดินออกไปด้วยกันสักระยะ แถมยังถอยห่างจากกองน้ำอุจจาระตรงนั้นด้วย
สตรีมเมอร์คนอื่น ๆ ต่างตกใจจนทำอะไรไม่ถูก พากันวิ่งหนีไปคนละทิศละทาง ไม่กล้าเข้าใกล้แม้แต่น้อย
ฉู่อีอีหยิบโทรศัพท์ของตัวเองออกจากกระเป๋าจวินเช่อ โทรแจ้งตำรวจ แล้วโทรเรียกรถพยาบาลด้วย
ถึงจวินเช่อจะไม่ได้ตั้งใจ แต่ยังไงก็ทำให้คนบาดเจ็บ เรื่องนี้ต้องแจ้งตำรวจให้จัดการให้เรียบร้อย ไม่อย่างนั้นถ้าเดินหนีไปทั้งที่ตัวเองมีเหตุผล ก็อาจกลายเป็นฝ่ายผิด แถมยังจะยุ่งยากกว่าเดิม
ตำรวจและรถพยาบาลมาถึงแทบจะพร้อมกัน
สตรีมเมอร์คนนั้นถูกหามขึ้นรถพยาบาลไปพลาง ร้องฟ้องตำรวจไปพลาง “คุณตำรวจครับ ผู้ชายคนนั้นฟันนิ้วผม รีบจับเขาไว้ อย่าปล่อยให้หนีไปนะครับ ผมจะให้เขาชดใช้เงิน แล้วก็ต้องให้เขาติดคุก!”
ตำรวจสอบถามจวินเช่อ “เกิดอะไรขึ้นกันแน่? ที่เขาพูดเป็นความจริงหรือเปล่า?”
จวินเช่อส่ายหน้า “ไม่จริงครับ ผมกำลังควงมีดอยู่ แต่ฝีมือไม่ดี มีดเลยหลุดมือกระเด็นออกไป ใครจะไปรู้ว่าเขาแอบมาอยู่ข้างหลังผม แถมยังยื่นนิ้วออกมา มีดที่ผมสะบัดออกไปก็เลยเผลอฟันนิ้วเขาขาด”
“ผมสงสัยว่าเขาจงใจจะเรียกค่าเสียหายจากผม พวกคุณต้องตรวจสอบให้ละเอียดนะครับ”
สตรีมเมอร์ตะคอกอย่างเดือดดาล “แกพูดเหลวไหล! ฉันไม่เคยคิดจะเรียกค่าเสียหายจากแก!”