“ขอบคุณทีมงานรายการที่เชิญฉันมา ทำให้ได้เห็นว่าคนสมองกลวงหน้าตาเป็นยังไง ได้ความรู้จริง ๆ”
พอฉู่อีอีพูดจบ คนที่เมื่อครู่ส่งเสียงโวยวายดังที่สุดก็พลันหน้าเดือดดาล
ฉู่อีอีมองคนกลุ่มนั้นแล้วพูดต่อ
“อย่าเพิ่งโกรธสิ ฉันไม่ได้เจาะจงพวกนายไม่กี่คน ฉันหมายถึงทุกคนที่อยู่ตรงนี้ต่างหาก ว่าสมองกลวงกันหมด”
“ฉันดูถูกพวกแกทุกคนอย่างเท่าเทียมกัน”
ทุกคนชะงักงัน
เธอช่างอวดดีจริง ๆ ถึงกับด่าทุกคนเลยเหรอ?
คนไม่กี่คนที่ส่งเสียงดังที่สุดรู้สึกว่าฉู่อีอีกำลังจงใจเล่นงานพวกตัวเอง จึงเดือดดาลขึ้นมาทันที
โดนคนจากประเทศขี้ขลาดด่าแบบนี้ พวกเขาจะทนได้ยังไง?
พวกเขาพุ่งเข้าใส่ฉู่อีอีอย่างโกรธเกรี้ยว
“นังร่าน แกด่าใครว่าสมองกลวง?”
“คนป่วยแห่งเอเชียตะวันออกยังกล้าปากดีอีก เดี๋ยวฉันจะทำให้แกเห็นเองว่าคนประเทศชอบเถียงเก่งแค่ไหน!”
“ตอนแรกกะจะรอให้เริ่มแข่งก่อนแล้วค่อยสั่งสอนแก แต่แกอยากตายเอง ฉันก็จะจัดให้เดี๋ยวนี้แหละ! ประเทศหมารับใช้ของฉันไม่ใช่ใครจะมาหาเรื่องได้!”
ทั้งสามคนพุ่งเข้ามาหาฉู่อีอีอย่างเอาเรื่อง ก่อนจะเงื้อหมัดชกใส่เธอ
ฉู่อีอีย่อตัวหลบ แล้วหมุนตัวกวาดขา
ทั้งสามล้มลงกับพื้นในพริบตา
ฉู่อีอีไม่ได้หยุดแค่นั้น เธอยืดตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว แล้วเหยียบขาซ้ายของคนหนึ่งจนหัก
“ฉู่อีอี หยุดเดี๋ยวนี้!” ผู้กำกับตะโกนลั่น
ฉู่อีอีทำเหมือนไม่ได้ยิน เธอเตะอีกสองคนที่กำลังพยายามลุกให้ล้มลงอย่างรวดเร็ว แล้วเหยียบขาพวกเขาจนหักเช่นกัน
ขาซ้ายเหมือนกันหมด
เธอเป็นคนยุติธรรมมาแต่ไหนแต่ไร
ในเมื่อพวกเขารุมเข้ามาหาเธอด้วยกัน คนอื่นได้อะไร พวกเขาก็ต้องได้เหมือนกัน