พ่อจวิน: “……”
ใบหน้าของเขาเขียวคล้ำสลับม่วงด้วยความโมโห ชี้ไปทางจวินเช่อที่ยังมีสีหน้าสงบนิ่งอยู่นาน แต่กลับพูดอะไรไม่ออกสักคำ
“พ่อยังมีอะไรจะพูดอีกไหมครับ?” จวินเช่อถามเสียงเรียบ “ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอกลับห้องก่อนนะครับ”
พ่อจวินโบกมืออย่างจนใจ “ช่างเถอะ ๆ ไปได้แล้ว”
จวินเช่อลุกขึ้นทันที แล้วออกจากห้องหนังสือไป
ครู่ต่อมา ประตูห้องหนังสือก็เปิดออกอีกครั้ง คนที่เดินเข้ามาคือแม่จวิน
เมื่อเห็นว่าจวินเช่อไม่อยู่ในห้อง แม่จวินก็เดินเข้าไปพลางถามว่า “คุณคุยกับจวินเช่อเรียบร้อยหรือยัง?”
พ่อจวินถอนหายใจแล้วส่ายหน้า “เฮ้อ ผมพูดเรื่องช่วยอีอีหาคู่กับจวินเช่อ เขาก็ไม่ได้คัดค้านอะไร แต่บอกว่าถ้าทนไม่ไหว เขาจะฆ่าตัวตายเอง แบบนี้ผมจะกล้าแนะนำคนให้ลูกได้ยังไง?”
สีหน้าแม่จวินเปลี่ยนไป เธอไม่คิดเลยว่าจวินเช่อจะพึ่งพาฉู่อีอีมากถึงขนาดนี้ ถึงกับพูดอะไรแบบนั้นออกมา!
“แล้วทางคุณล่ะ คุยเป็นยังไงบ้าง? ถ้าอีอีตกลง ก็ต้องไปบอกเธออีกทีว่าให้พักเรื่องหาคู่ไว้ก่อน” พ่อจวินถาม
แม่จวินพูดเสียงอู้อี้ “อีอีไม่ตกลง เธอบอกว่าไม่เคยคิดจะมีแฟนหรือแต่งงาน แถมยังขู่ว่าถ้าฉันบังคับให้เธอหาคู่ เธอจะตัดขาดกับพวกเรา”
พ่อจวินพยักหน้า “ไม่อยากหาก็ดีแล้ว”
แม่จวินขมวดคิ้ว ถามอย่างกังวลว่า “แต่ถ้าปล่อยให้พวกเขาเป็นแบบนี้ต่อไป เกิดมีความรู้สึกเกินเลยต่อกัน แล้วมีเรื่องอะไรขึ้นมาจะทำยังไง?”