ฉู่อีอีเยาะเย้ยว่า “ตัวนายอาจไม่มียาพิษ แต่พวกนักลงทุนสารเลวที่คอยหนุนหลังนาย แถมยังเล่นไม่ซื่อ พวกนั้นมีแน่”
“อย่ามาพูดเหลวไหล! พวกเจ้านายปฏิบัติกับทุกคนอย่างเท่าเทียม ไม่ได้ดูแลฉันเป็นพิเศษ ยิ่งไม่มีทางเอายาพิษมาให้ฉันใช้!” เจย์ บาวเออร์ยังคงปากแข็ง
“ปัง!”
ฉู่อีอีเตะเข้าที่หน้าเขาเต็มแรง
“หัดทำตัวให้มันดี ๆ หน่อย อย่ามาตะโกนใส่ฉัน!”
หน้าเจย์ บาวเออร์แดงสลับเขียวด้วยความโกรธ จนสั่นไปทั้งหน้า
ฉู่อีอีกล่าวว่า “อย่าคิดว่าปากแข็งแล้วฉันจะไม่รู้ พวกสารเลวนั่นจงใจให้เฮลิคอปเตอร์ที่ขนเสบียงบินเลี่ยงฉัน แล้วทิ้งเสบียงให้นายแบบแม่นยำเลยไม่ใช่หรือไง?”
“ถ้าพวกเขาไม่ได้ดูแลนายเป็นพิเศษ แล้วหน้าไม้ของนายมาจากไหน?”
“นายบอกว่าไม่ได้เป็นคนปล่อยพิษ แล้วทำไมคนอื่นถึงโดนพิษกันหมด แต่นายกลับสบายดีล่ะ? หรือพวกนั้นไม่ได้ให้ยาพิษกับนาย แถมยังให้ยาแก้พิษแยกต่างหาก นายถึงทนพิษได้โดยไม่เป็นอะไร?”
ใบหน้าเจย์ บาวเออร์แสบร้อนจากแรงเตะเมื่อครู่
ฟันหลายซี่ปนเลือดกระเด็นออกจากปาก
เขาโกรธจนแทบคลั่ง แต่ก็ไม่อาจดิ้นให้หลุดจากเชือกที่มัดตัวไว้ได้
เขาจ้องฉู่อีอี แต่ไม่กล้าตะโกนใส่เธออีก ถึงอย่างนั้นน้ำเสียงก็ยังเต็มไปด้วยความโกรธ “เธอก็ไม่ได้โดนพิษเหมือนกันไม่ใช่หรือไง ทำไมไม่บอกว่าตัวเองเป็นคนวางยาล่ะ?”
“ปัง!”
ฉู่อีอีเตะเข้าที่หน้าเขาอีกครั้ง
“เธอ...” เจย์ บาวเออร์กระอักเลือด พลางจ้องฉู่อีอีอย่างไม่ยอมแพ้