ฉู่อีอีหยิบระเบิดควันออกมาลูกหนึ่ง แล้วฟาดลงกับพื้นเต็มแรง
ทั้งสี่คนคิดจะหนี แต่ควันจากระเบิดกระจายออกอย่างรวดเร็ว บดบังทัศนวิสัยจนพวกเขาหมุนคว้างอยู่กับที่ราวกับแมลงวันไร้หัว
“อ๊า…!”
“อย่าตีแล้ว ฉันผิดไปแล้ว…”
“ปล่อยฉันไปเถอะ!”
“ช่วยด้วย!”
แม้จะมองไม่เห็นว่าเกิดอะไรขึ้นในกลุ่มควัน แต่เสียงร้องโหยหวนของทั้งสี่คนกลับได้ยินชัดเจน
ไม่นาน เสียงร้องโหยหวนก็เงียบหายไปจนหมด
เมื่อควันจางลง ทั้งสี่คนนอนระเนระนาดอยู่บนพื้น หมดสติไปแล้ว
แขนขาของทุกคนถูกบิดจนผิดรูป ใบหน้าฟกช้ำเขียวม่วง
ฉู่อีอีคลานออกมาจากจุดเกิดเหตุเรียบร้อยแล้ว เธอเดินไปหาทาน่ากับพวกด้วยสีหน้าเรียบเฉย ราวกับคนที่จัดการทั้งสี่คนเมื่อครู่ไม่ใช่เธอ
เจย์ บาวเออร์ที่แอบมองอยู่ไกล ๆ ผ่านกล้องส่องทางไกล สีหน้าหม่นคล้ำ
“ไม่นึกเลยว่าผู้หญิงคนนั้นจากหัวเซี่ยจะเก่งขนาดนี้ สู้หนึ่งต่อสี่ได้ แถมยังจัดการได้ในเวลาแค่นั้น ดูท่าตอนรวมตัวที่ลาน เธอไม่ได้โชคดีจนได้เปรียบ แต่มีฝีมือจริง ๆ”
“ก่อนหน้านี้ฉันประเมินเธอต่ำไป”
ฮิกาวะ โอกาซากะพูดอย่างเดือดดาลว่า “บากะยาโร่! ผู้หญิงหัวเซี่ยมันน่ารังเกียจจริง ๆ กล้าทำคนของคุณเจย์ บาวเออร์บาดเจ็บสาหัส แค้นนี้ฉันจำไว้แล้ว!”