สีหน้าของทุกคนในตระกูลกู้ดูย่ำแย่อย่างมาก
กู้เยี่ยนพี่ใหญ่โกรธจนแทบคลั่ง “ตระกูลกู้เราไปทำเวรทำกรรมอะไรมา ถึงได้มีตัวหายนะอย่างฉู่อีอีโผล่มาได้?”
กู้ชิงพี่รองพูดว่า “พ่อแม่ครับ ฉู่อีอีขายหุ้นบริษัทเราไปให้คู่แข่งตั้งสามสิบเปอร์เซ็นต์ เรื่องนี้จะปล่อยให้จบแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด!”
กู้เจี้ยนกัวขมวดคิ้ว “เธอไม่ยอมกลับบ้าน แถมยังมีคนของฟู่ยวี้คอยคุ้มกัน ไม่รับสายเราอีกด้วย ตอนนี้ทั้งเจอตัวไม่ได้ทั้งติดต่อไม่ได้ แล้วเราจะทำอะไรได้?”
กู้หมิงจูกัดริมฝีปาก แล้วหันไปมองกู้เยี่ยน “พี่ใหญ่คะ ฉู่อีอีไม่ใช่ศิลปินในสังกัดบริษัทพี่เหรอคะ? พี่ใช้สถานะเจ้านายสั่งให้เธอทำตามที่พี่ต้องการได้นี่คะ”
กู้เยี่ยนตอบว่า “ทำได้แค่จัดงานให้เธอเท่านั้น”
กู้เสวียนพลันนึกอะไรขึ้นมาได้ เขาพูดอย่างตื่นเต้นว่า “แค่จัดงานให้ได้ก็พอแล้ว!”
“ตอนนี้หุ้นก็เอาคืนมาไม่ได้แล้ว แถมยังมีฟู่ยวี้คอยคุ้มกัน เราแก้แค้นเธอตรง ๆ ไม่ได้ แต่เปลี่ยนวิธีทำให้เธอต้องชดใช้ได้!”
ทุกคนหันไปมองกู้เสวียน
กู้เสวียนพูดว่า “หมิงจูไม่ได้จะไปร่วมรายการเอาชีวิตรอดกลางถิ่นทุรกันดารเหรอ? พี่ใหญ่ก็จัดให้ฉู่อีอีเข้าไปด้วยสิ แต่ต้องให้เธอเซ็นสัญญา ใช้ความโง่เขลากับความใจร้ายของเธอเป็นตัวส่งเสริมความดีงามของหมิงจู!”
“ทำแบบนี้ก็ใช้กระแสจากสังคมออนไลน์เพิ่มความนิยมให้หมิงจูได้ แถมยังทำให้ผู้ชมเห็นด้านใจร้ายของฉู่อีอีด้วย พอถึงตอนนั้นเธอโดนชาวเน็ตถล่ม เราก็ได้ระบายแค้นเสียที!”
กู้เยี่ยนพยักหน้า “วิธีนี้ใช้ได้พอดี แขกรับเชิญหญิงอีกคนของรายการนั้นก็เป็นคนในสังกัดบริษัทพี่อยู่แล้ว แค่เปลี่ยนตัวเป็นฉู่อีอีก็เรียบร้อย”
หลังจากคนในครอบครัวปรึกษากันและตกลงแผนได้แล้ว กู้เยี่ยนก็ยืมโทรศัพท์ของคนรับใช้ โทรออกไปหาฉู่อีอี
“ฮัลโหล?”
เสียงเย็นชาของฉู่อีอีดังมาตามสาย
กู้เยี่ยนพูดว่า “พี่ใหญ่เอง อย่าเพิ่งรีบวางสาย พี่อยากคุยเรื่องงานกับเธอ”
ฉู่อีอีนึกขึ้นได้ว่า ตอนที่กู้หมิงจูชวนเธอเข้าวงการบันเทิง เธอก็เซ็นสัญญากับบริษัทบันเทิงของกู้เยี่ยนไปพร้อมกัน
สัญญามีระยะเวลาทั้งหมดห้าปี
ตอนนี้เพิ่งผ่านไปแค่ปีเดียว ยังเหลืออีกสี่ปีเต็ม
ในสัญญาระบุไว้ว่า หากยกเลิกสัญญาก่อนกำหนด ต้องจ่ายค่าชดเชยให้บริษัทปีละหนึ่งร้อยล้าน
พูดง่าย ๆ ก็คือ ถ้าเธออยากยกเลิกสัญญา ก็ต้องจ่ายเงินให้กู้เยี่ยนสี่ร้อยล้าน
เธอประมาทไปเอง
ตอนเรียกค่าครองชีพจากกู้เจี้ยนกัว เธอเรียกมาน้อยเกินไป
“พูดมาเลย จะจัดงานอะไรให้ฉัน?” ฉู่อีอีถามอย่างหงุดหงิด
กู้เยี่ยนพูดว่า “สัปดาห์หน้า หมิงจูจะไปร่วมรายการเอาชีวิตรอดกลางถิ่นทุรกันดาร พี่จะจัดให้เธอเข้าไปด้วย”
“หน้าที่ของเธอหลังเข้าร่วมรายการคือจงใจกลั่นแกล้งและเล่นงานหมิงจู สร้างกระแสให้เธอ แล้วก็เป็นตัวส่งเสริมเธอ”
ฉู่อีอีพูดด้วยรอยยิ้มกึ่งเยาะว่า “ฉันไปร่วมรายการได้ แต่ถ้าจะให้ฉันส่งเสริมกู้หมิงจู ฉันไม่ทำตามหรอก สัญญาที่ฉันเซ็นไว้แต่แรกไม่ได้มีเงื่อนไขแบบนั้น”
กู้เยี่ยนกัดฟันพูดว่า “เธอไม่กลัวว่าพี่จะสั่งแบนเธอเหรอ?”
ฉู่อีอีพูดอย่างไม่แยแสว่า “จะแบนก็แบนไป ตอนนี้ฉันไม่ได้ขาดเงิน ต่อให้โดนแบนก็ไม่อดอยากหรอก”
“เธอ...!” กู้เยี่ยนโกรธจนแทบกระอักเลือด
ฉู่อีอีครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ถ้าอยากให้ฉันตกลงตามที่นายต้องการก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ได้ แต่ฉันมีข้อแม้หนึ่งข้อ”
กู้เยี่ยนถามว่า “ข้อแม้อะไร?”
ฉู่อีอีพูดว่า “พอจบรายการนี้ นายต้องเป็นฝ่ายยกเลิกสัญญากับฉันเอง และฉันไม่ต้องจ่ายค่าผิดสัญญา”
กู้เยี่ยนไม่ได้ตอบตกลงทันที
ฉู่อีอีพูดด้วยรอยยิ้มกึ่งเยาะว่า “ถ้าฉันทำตามที่นายต้องการ พอรายการนี้จบ ฉันก็ต้องโดนคนทั้งอินเทอร์เน็ตด่าทอและถล่มแน่ ๆ ต่อจากนี้คงไม่มีมูลค่าทางธุรกิจเหลือแล้ว ต่อให้ฉันอยู่บริษัทนายต่อไป ก็ทำเงินให้นายไม่ได้อยู่ดี”
กู้เยี่ยนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เห็นว่าฉู่อีอีพูดมีเหตุผล จึงตกลงตามข้อแม้ของเธอ “ได้ ฉันตกลง เธอปลดเบอร์ฉันออกจากบัญชีดำก่อน เดี๋ยวฉันส่งรายละเอียดให้”
ฉู่อีอีพูดว่า “ฉันต้องเซ็นสัญญาก่อน เขียนให้ชัดเจนเป็นลายลักษณ์อักษรว่า ทันทีที่ฉันเข้าร่วมรายการจบ สัญญาที่ฉันทำไว้กับบริษัทนายจะสิ้นสุดลง”
กู้เยี่ยนกัดฟันตอบตกลง
วันต่อมา กู้เยี่ยนก็ส่งสัญญาที่ร่างไว้มาให้
มีสัญญาทั้งหมดสองฉบับ
ฉบับแรกระบุว่า เธอต้องจงใจกลั่นแกล้งกู้หมิงจูในรายการ ใช้ความปากจัดและใจร้ายของตัวเองขับเน้นภาพลักษณ์ดอกไม้ขาวผู้อ่อนโยนและแสนดีของกู้หมิงจู
ส่วนฉบับที่สองเป็นสัญญาที่เธอต้องการ
หลังจากฉู่อีอีตรวจสอบอย่างละเอียดและยืนยันว่าไม่มีปัญหาแล้ว เธอก็ไปทำเรื่องรับรองสัญญากับกู้เยี่ยนที่สำนักงานทนายความ
เมื่อกลับถึงบ้าน เธอก็เริ่มค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับรายการ
เธอพบว่านี่เป็นรายการใหม่ นอกจากบอกว่าเป็นรายการเอาชีวิตรอดกลางถิ่นทุรกันดารแบบถ่ายทอดสด และให้ข้อมูลเกี่ยวกับผู้กำกับแล้ว ก็ไม่มีรายละเอียดอื่นเลย
ฉู่อีอีจึงทำได้แค่ค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับการเอาชีวิตรอดกลางถิ่นทุรกันดารมาอ่าน
จากนั้นก็ไปซื้ออุปกรณ์ที่ใช้ในการเอาชีวิตรอดกลางแจ้งมามากมาย
เธอซื้อเตรียมไว้ก่อน ถ้าผู้กำกับไม่อนุญาตให้นำเข้าไป ค่อยเอาไปคืนให้ผู้กำกับก็แล้วกัน
เผื่อว่าทุกคนต้องเตรียมของไปเอง ถ้าเธอไม่เตรียมไว้ก่อน พอถึงตอนนั้นคนที่ลำบากอยู่กลางป่าก็คือตัวเธอเอง
นอกจากเตรียมของแล้ว เธอยังเพิ่มการฝึกสมรรถภาพร่างกายด้วย
พริบตาเดียวก็ถึงวันเริ่มถ่ายรายการ
ฉู่อีอีลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ แล้วให้บอดี้การ์ดไปส่งยังจุดนัดพบที่รายการกำหนดไว้
จุดนัดพบอยู่ที่สถานีแห่งหนึ่งในตัวเมือง
เมื่อทุกคนมารวมตัวกันครบแล้ว ก็จะขึ้นรถที่รายการเตรียมไว้เพื่อเดินทางไปยังสถานที่ถ่ายทำพร้อมกัน
ตอนฉู่อีอีไปถึง เธอพบว่าแขกรับเชิญทุกคนมากันครบแล้ว ดูท่าจะรอกันมาสักพักใหญ่
ฉู่อีอีแอบด่ากู้เยี่ยนไอ้สารเลวในใจ
กู้เยี่ยนบอกเธอว่าให้มารวมตัวกันที่นี่ตอนสิบโมงเช้า
ตอนนี้เพิ่งเก้าโมงครึ่ง แต่ทุกคนกลับมากันครบแล้ว
ไอ้สารเลวนั่นยังไม่ทันเริ่มรายการก็วางกับดักให้เธอเสียแล้ว
ฉู่อีอีลากกระเป๋าเดินทางขนาดห้าสิบนิ้วลงจากรถ แล้วเดินไปหากลุ่มคน
บนศีรษะเธอสวมหมวกกันแดดสำหรับกลางแจ้งสีเขียว ปีกหมวกยาวมากจนบังต้นคอด้านหลังได้ ส่วนด้านหน้าก็สามารถดึงผ้าคลุมลงมาบังทั้งใบหน้าและลำคอ เหลือให้เห็นเพียงดวงตาคู่หนึ่ง
ช่วยกันแดดได้รอบด้าน เพียงแต่ไม่ค่อยสวยเท่าไร
เธอสวมเสื้อแจ็กเก็ตเดินป่าสีเขียวเข้มกับกางเกงเดินป่าสีดำ สวมรองเท้าปีนเขา และในมือยังถือไม้เท้าเดินป่าอีกด้วย
แขกรับเชิญชายอีกสามคนและแขกรับเชิญหญิงอีกสองคนมาถึงกันหมดแล้ว
ทุกคนแต่งตัวทันสมัยและดูดี กู้หมิงจูถึงกับใส่ชุดเดรสสายเดี่ยวสีขาว แถมยังสวมรองเท้าส้นสูงสิบเซนติเมตรอีกด้วย
ส่วนแขกรับเชิญหญิงอีกคน จางเจียเจีย เป็นสมาชิกวงเกิร์ลกรุ๊ป ถึงเธอจะแต่งตัวไม่เว่อร์เท่ากู้หมิงจู แต่ก็สวมกระโปรงสีชมพูและรองเท้าส้นสูงเหมือนกัน
แขกรับเชิญชายสามคนคือ ต้วนเจียง นักแสดงระดับจักรพรรดิภาพยนตร์ผู้มากฝีมือ ฉินซิ่วหาน นักแสดงหนุ่มระดับท็อป และ...กู้เสวียนพี่สามตัวบ้าของเธอ?
ฉู่อีอีขมวดคิ้ว
ไอ้กู้เสวียนนี่มาทำอะไรด้วย?
ตอนนั้นกู้เสวียนเข้าวงการบันเทิงตามกู้หมิงจูไป เพื่อคอยดูแลเธอ
ไม่นึกเลยว่ามาร่วมรายการวาไรตี้ครั้งเดียว ไอ้สารเลวนี่ก็ยังไม่วางใจจนต้องตามมาด้วย
สำหรับกู้หมิงจูแล้ว เขาก็เป็นพี่ชายที่ดีจริง ๆ
“คนนี้ใครเหรอ? ปิดมิดชิดขนาดนี้จนมองหน้าไม่เห็นเลย” จางเจียเจียมองสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างสงสัยแล้วถามขึ้น
ฉู่อีอีดึงผ้าคลุมหน้าของหมวกลง เผยให้เห็นใบหน้าของตัวเอง
เธอไม่ได้แต่งหน้า แม้แต่ลิปสติกก็ไม่ได้ทา แต่เธอมีใบหน้าสวยมาแต่เกิด เครื่องหน้าคมลึกและงดงาม ถึงไม่แต่งหน้าก็ยังสวยสะดุดตาจนคนละสายตาไปไม่ได้
การถ่ายทอดสดเริ่มขึ้นตั้งนานแล้ว เมื่อฉู่อีอีเดินเข้ามาในภาพและปรากฏบนหน้าจอถ่ายทอดสด ห้องไลฟ์ก็เงียบไปหลายวินาที ก่อนที่คอมเมนต์จะเริ่มไหลพรั่งพรูอย่างบ้าคลั่ง
[นึกว่าคนที่มาถึงเป็นคนสุดท้ายจะเป็นดาราระดับแนวหน้าคนไหนเสียอีก ไม่คิดว่าจะเป็นฉู่อีอีดาราตกกระแสจอมสร้างเรื่อง ในที่นี้มีใครบ้างที่ความนิยมไม่มากกว่าเธอ? เธอกล้าปล่อยให้คนตั้งมากมายรอตัวเองคนเดียว ยังมีหน้าอยู่อีกเหรอ?]
[มีสถานะแค่นี้ ยังกล้ามาสายเพื่อวางมาดอีก เธอกล้าได้ยังไง?]
[ขำจะตาย ขนกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ขนาดนั้นมาด้วย จะย้ายบ้านหรือไง?]
[น่าขยะแขยง มาสายก็ว่าแย่แล้ว ยังจงใจแต่งตัวมาซะเต็มยศ นี่ตั้งใจเหน็บแนมแขกรับเชิญคนอื่นที่แต่งตัวไม่เหมาะสมหรือไง? เจ้าแผนการจริง ๆ!]
[เหอะ จงใจแต่งตัวแบบนี้ แต่บนหน้ากลับแต่งหน้าเหมือนไม่แต่งอย่างมีชั้นเชิง ก็แค่อยากอวดว่าตัวเองดูเป็นมืออาชีพ แล้วแอบเหน็บว่าคนอื่นไม่มืออาชีพสินะ ความเจ้าแผนการเขียนอยู่บนหน้าแล้ว!]
[รายการเชิญเธอมาร่วมทำไม? ผู้กำกับไม่รู้เหรอว่าเมื่อสามเดือนก่อน ฉู่อีอีสารเลวนี่ใส่ร้ายกู้หมิงจู? รายการกับกู้หมิงจูมีเรื่องบาดหมางกันหรือไง ถึงได้จงใจหาผู้หญิงใจร้ายคนนี้มาทำร้ายหมิงจูอีก?]
[เมื่อสามเดือนก่อนฉู่อีอีสารเลวนี่ใส่ร้ายกู้หมิงจูไม่สำเร็จ แถมตัวเองยังบาดเจ็บอีก คราวนี้หวังว่าจะรู้จักทำตัวดี ๆ อย่าไปใส่ร้ายหมิงจูอีก ไม่อย่างนั้นก็ต้องได้รับผลกรรมเหมือนเดิม!]
ฉู่อีอีลากกระเป๋าเดินทางไปหยุดตรงหน้าแขกรับเชิญ
กู้หมิงจูมองฉู่อีอีด้วยรอยยิ้ม แล้วพูดอย่างอ่อนโยนว่า “อีอี ในที่สุดเธอก็มาถึง พวกเรารอเธอตั้งนานแล้ว”
“เรื่องเมื่อก่อนเราไม่พูดถึงแล้วกัน หวังว่าคราวนี้ในรายการเราจะเข้ากันได้ดี แล้วปรับความเข้าใจ...อ๊า...”
ฉู่อีอีเดินไปตรงหน้ากู้หมิงจู แล้วยกเท้าถีบเธอกระเด็น
กู้หมิงจูสวมรองเท้าส้นสูง พอยืนไม่มั่นคงก็ล้มลงกับพื้น
“ตรงนี้ทำเลดี บังแดดได้ ฉันจะยืนตรงนี้ เธอคงไม่ถือถ้าจะยกให้ฉันใช่ไหม?” ฉู่อีอีหันไปมองกู้หมิงจู แล้วยิ้มกึ่งเยาะ
เพิ่งเข้ากองก็ทำตามสัญญาเลย เธอช่างทุ่มเทกับงานเสียจริง
กู้เสวียนรีบพยุงกู้หมิงจูขึ้นมา แล้วถลึงตามองฉู่อีอีอย่างโมโห “ฉู่อีอี เธอทำเกินไปแล้ว!”
“เพียะ!”
ฉู่อีอีตบหน้าเขาจนเซไปหลายก้าว
“อย่าเพิ่งรีบร้อน นายก็มีส่วนเหมือนกัน ฉันเป็นคนยุติธรรมมาตลอด ต่อไปเธอมีอะไร นายก็จะได้เหมือนกัน”
“เธอ...” กู้เสวียนโกรธจนหน้าแดงก่ำ ชี้หน้าเธออยู่นานแต่พูดอะไรไม่ออก
[ให้ตายสิ ฉู่อีอีกล้าตบคนต่อหน้าต่อตาเกินไปแล้ว นี่มันเจตนาทำร้ายร่างกาย รายการไม่คิดจะจัดการเลยหรือไง?]
[ฉู่อีอีสารเลวออกจากรายการไปซะ!]
แขกรับเชิญคนอื่น ๆ ในที่นั้นต่างพากันขยับห่างจากฉู่อีอีเงียบ ๆ
พวกเขากลัวว่าฉู่อีอีจะหันมาเตะตัวเองในวินาทีถัดไป
ผู้กำกับทำเหมือนไม่เห็นความขัดแย้งระหว่างแขกรับเชิญ หยิบโทรโข่งขึ้นมาพูดว่า “ในเมื่อทุกคนมากันครบแล้ว ผมจะเริ่มอธิบายข้อกำหนดของรายการ”
“รายการเอาชีวิตรอดกลางถิ่นทุรกันดารของเรา กำหนดให้แขกรับเชิญทั้งหกคนไปใช้ชีวิตในป่าดิบชื้นเป็นเวลาเจ็ดวันเจ็ดคืน”
“ตลอดเจ็ดวันนี้ พวกคุณจะจับกลุ่มทำกิจกรรมและช่วยเหลือกันได้ แต่ตั้งแต่เข้าไปในป่าแล้ว ทีมงานจะไม่ให้ความช่วยเหลือใด ๆ และจะไม่จัดเตรียมอาหารให้ พวกคุณต้องอาศัยความสามารถของตัวเองเอาชีวิตรอดในป่าให้ครบเจ็ดวัน!”
“อีกอย่าง พวกคุณไม่สามารถนำสัมภาระทั้งหมดเข้าไปในป่าได้ เราจะแจกเป้เดินป้าให้คนละใบ พวกคุณเลือกของที่จะนำไปได้ แต่ต้องใส่ให้พอดีกับเป้หนึ่งใบเท่านั้น ห้ามนำอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์หรือเครื่องมือสื่อสารเข้าไป ส่วนของอย่างอื่นนำไปได้ตามสบาย!”
“นอกจากนี้ รายการของเราจะถ่ายทอดสดทางอินเทอร์เน็ตตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง จำไว้ว่าพวกคุณต้องทำตัวให้ดีตลอดเวลา ไม่ว่าจะเกิดเหตุการณ์ฉุกเฉินอะไรขึ้นก็ตาม ถึงผมจะไม่ได้อยู่ตรงนั้น ผมก็จะคอยส่องพวกคุณอยู่ตลอด ขอให้จำคำพูดนี้ไว้ให้ดี แล้วทบทวนซ้ำ ๆ!”
“เอาละ ตอนนี้เอาเป้เดินป่าไปแจกทุกคน รับเป้แล้วก็เริ่มจัดสัมภาระได้!”
ฉู่อีอีรับเป้เดินป่าจากพนักงาน แล้วเปิดกระเป๋าเดินทางเพื่อเริ่มจัดของ
ไฟฉาย มีดพับ เชื้อไฟ กาต้มน้ำ อุปกรณ์ทำครัว เสื้อกันฝน ชุดปฐมพยาบาลแบบเรียบง่าย ของใช้ส่วนตัว กระดาษชำระ อุปกรณ์ขับถ่ายกลางแจ้ง และชุดชั้นในแบบใช้แล้วทิ้งเจ็ดชุด เธอเตรียมใส่ถุงสุญญากาศไว้ จึงกินพื้นที่ไม่มาก แถมยังมีเสื้อยืดอีกสามตัวที่ดูดอากาศออกแล้วเหมือนกัน
เธอไม่ได้เอาเสื้อคลุมตัวนอกไป เพราะเสื้อแจ็กเก็ตเดินป่าที่สวมอยู่ก็พอแล้ว
เธอยังเตรียมอาหารอัดแท่งไว้ด้วย แต่ทีมงานไม่อนุญาตให้นำไป บอกให้หาอาหารกินเองหลังเข้าไปในป่า ไม่อย่างนั้นถ้ามีของกินกันหมด ทุกคนก็เอาแต่นอนเฉย ๆ แล้วจะเรียกว่าเอาชีวิตรอดได้อย่างไร?
หลังจากจัดของพวกนี้เสร็จ เธอก็ผูกเต็นท์พับไว้ด้านข้างของเป้เดินป่า
เธอยกขึ้นลองดู น้ำหนักประมาณสามสิบจิน
แต่ก็ไม่มีปัญหา
ฉู่อีอีเป็นคนแรกที่เตรียมตัวเสร็จ
อีกห้าคนที่เหลือยังจัดของกันอยู่
ในกระเป๋าของกู้หมิงจูเต็มไปด้วยเสื้อผ้าสวย ๆ กระโปรง รองเท้า หมวก เครื่องบำรุงผิว และเครื่องสำอางอีกตั้งกอง
เธอจัดกระโปรงสวย ๆ ไปเจ็ดตัว รองเท้าสวย ๆ เจ็ดคู่ หมวกเจ็ดใบ แถมยังมีกระเป๋าสะพายสีสันฉูดฉาดอีกหลายใบ พอรวมกับชุดชั้นในแล้ว เป้เดินป่าของตัวเองก็ใส่ไม่พอแล้ว
เธอมองกู้เสวียนอย่างน่าสงสาร “พี่คะ เครื่องสำอางกับผลิตภัณฑ์บำรุงผิวของหนูใส่ไม่หมด พี่ช่วยใส่ให้หน่อยได้ไหม?”
กู้เสวียนตอบว่า “ได้ เอามาใส่ในเป้พี่เลย ของที่พี่จะเอาไปมีไม่มาก”
กู้หมิงจูจึงเอาของทั้งหมดที่อยากนำไปยัดใส่เป้ของกู้เสวียน
ผู้กำกับอดเตือนไม่ได้ว่า “ครั้งนี้เราไปป่าดิบชื้นจริง ๆ แนะนำให้ทุกคนเอาเสื้อแขนยาวกับกางเกงขายาวไปด้วย แล้วก็เตรียมอุปกรณ์เอาชีวิตรอดกลางแจ้งไปสักหน่อย”
ก่อนเริ่มถ่ายทำรายการ เขาแจกเอกสารรายการอุปกรณ์ที่แนะนำให้แขกรับเชิญแต่ละคนเตรียมไปแล้ว
ไม่นึกว่าจะยังมีคนไม่เตรียมอะไรเลย เอาไปแต่เสื้อผ้าสวย ๆ เป็นกอง
นี่คิดว่าไปเดินแบบแฟชั่นหรือไง?
ผู้กำกับหวังดีเตือนแล้ว แต่กู้หมิงจูกับกู้เสวียนกลับไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย
พวกเขาคิดว่าทีมงานคงตามถ่ายตลอดทาง และต้องมีอุปกรณ์อยู่ในมือแน่ ๆ ทีมงานไม่มีทางปล่อยให้แขกรับเชิญเป็นอะไรไปโดยไม่ช่วยหรอก
ถึงตอนนั้นเธอแค่อ้อนสักหน่อยแล้วขอยืมจากทีมงานก็ได้
เธอต้องเอาเสื้อผ้าสวย ๆ ไปให้มากหน่อย จะได้มั่นใจว่าตัวเองออกกล้องสวยตลอดเวลาและเพิ่มความนิยมจากผู้ชม
เมื่อทุกคนเตรียมตัวเรียบร้อยแล้ว แขกรับเชิญก็ขึ้นรถที่รายการจัดไว้เป็นคู่ ๆ
กู้หมิงจูกับกู้เสวียนขึ้นรถคันหนึ่ง
ฉินซิ่วหานกับจางเจียเจียขึ้นรถอีกคัน
ส่วนฉู่อีอีกับต้วนเจียงนั่งรถคันเดียวกัน
ต้วนเจียงทำเหมือนไม่เห็นฉู่อีอี พอขึ้นรถก็หลับตาพักผ่อน
ฉู่อีอีก็ไม่อยากสนใจเขาเหมือนกัน เธอใช้เวลาช่วงสุดท้ายหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาทบทวนความรู้และทักษะการเอาชีวิตรอดกลางแจ้ง