หลี่อวี้พุ่งเข้าไปด้วยสีหน้าโกรธจัด
เธอยื่นมือคว้าผมของกู้หมิงจูไว้
“อ๊า... แม่ ปล่อยหนูนะ แม่ดึงหนูเจ็บไปหมดแล้ว...” กู้หมิงจูร้องด้วยความเจ็บปวด
“เพียะ!”
หลี่อวี้ฟาดฝ่ามือลงบนหน้ากู้หมิงจูอย่างแรง
“แกมันสัตว์เดรัจฉาน ยังรู้ด้วยเหรอว่าฉันเป็นแม่แก?”
“ฉันรักแกเหมือนลูกแท้ ๆ แล้วแกตอบแทนฉันแบบนี้เหรอ?”
“ฉันจะตีแกให้ตาย ไอ้เนรคุณเลี้ยงไม่เชื่อง! ฉันจะตีแกให้ตาย นังหน้าด้านไร้ยางอาย!”
เพียะ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ...
ฝ่ามือฟาดลงบนหน้ากู้หมิงจูอย่างบ้าคลั่งครั้งแล้วครั้งเล่า
หลี่อวี้ไม่เพียงตบหน้าเธอ แต่ยังใช้เล็บจิกข่วนใบหน้าอย่างแรง
ไม่นานนัก รอยเลือดน่าสยดสยองก็ปรากฏขึ้นบนหน้ากู้หมิงจู
“อ๊า... อย่านะ... พ่อ ช่วยหนูด้วย...”
กู้หมิงจูไม่อาจสู้หลี่อวี้ที่กำลังเดือดดาลจนเสียสติได้เลย เธอถูกหลี่อวี้กดไว้แล้วทำร้ายฝ่ายเดียว ไม่มีทางโต้กลับ ทำได้เพียงร้องขอความช่วยเหลือ
กู้เจี้ยนกัวรีบเข้าไปห้ามหลี่อวี้
“พอได้แล้ว รีบปล่อยหมิงจูสิ ดูสิว่าเธอโดนคุณตีจนเป็นยังไงแล้ว?”
“อ๊ากกกกกกก...” หลี่อวี้ยิ่งโกรธจัด
เธอเปลี่ยนเป้าหมาย หันไปทุบตีกู้เจี้ยนกัวไม่หยุด
“แกก็เป็นสัตว์เดรัจฉานเหมือนกัน! ทำเรื่องแบบนี้ได้ยังไง? แกยังมีหน้ามาพูดกับฉันอีกเหรอ? แกยังเป็นคนอยู่ไหม?”
“เพียะ!”
กู้เจี้ยนกัวตบหน้าหลี่อวี้อย่างแรง แล้วตวาดด้วยความโมโหว่า “พอได้แล้ว! อย่าทำตัวเหมือนผู้หญิงบ้าคลั่งโวยวายไม่เลิก ดูสภาพตัวเองสิ ตรงไหนเหมือนคุณนายตระกูลใหญ่? เหมือนผู้หญิงปากตลาดไม่มีผิด เอาแต่โวยวายดิ้นพราด!”
“อ๊า...”
ฝ่ามือของกู้เจี้ยนกัวหนักมาก
หลี่อวี้ถูกตบจนล้มลงกับพื้น หน้าผากยังไปกระแทกเข้ากับมุมโต๊ะอีกด้วย
เธอเจ็บจนตัวสั่นไปหมด
หัวใจก็เจ็บยิ่งกว่า
สามีตัวเองทำร้ายเธอ แล้วยังด่าว่าเธอเป็นผู้หญิงบ้าคลั่งอีกเหรอ?
เขามันหน้าด้านไร้ยางอายจริง ๆ!
“แม่!”
ในที่สุดกู้เสวียนก็ตามมาถึง เขาเห็นแต่ไกลว่าพ่อผลักแม่ล้ม จึงร้องเรียกพลางพุ่งเข้าไปในห้องหนังสือ แล้วประคองหลี่อวี้ขึ้นจากพื้น ก่อนจะจ้องกู้เจี้ยนกัวอย่างเดือดดาล