ฉู่อีอีมองลูกเสือตัวน้อยที่หันหลังให้เธอ แล้วเงียบไปอยู่นาน
เธอคิดจนหัวแทบแตกก็ยังไม่เข้าใจ ว่าทำไมตัวเองถึงไปเตะตาเสือตัวเมียตัวน้อยนี่เข้า
เพราะเธอไม่ขยับเสียที เสือตัวเมียจึงเริ่มร้อนใจ มันถอยหลังเข้ามาใกล้เธอ
“โฮก!”
เสือขาวตัวใหญ่คำรามอย่างเกรี้ยวกราด
เสือตัวเมียสะดุ้งทั้งตัว ก่อนเดินจากไปอย่างไม่เต็มใจ
“เพียะ!”
ฉู่อีอีตวัดมือกลับไปฟาดหน้าผากเสือขาวตัวใหญ่
“จะคำรามเสียงดังทำไม? หูฉันจะแตกอยู่แล้ว”
“หมอบนิ่ง ๆ ไปเลย”
เสือขาวตัวใหญ่ครางหงิง ๆ สองครั้ง ไม่กล้าดุอีก
ฉู่อีอีหันไปมองลอฟฟ์ “เอากล่องพยาบาลเล็กในถุงเสบียงมาให้ฉันดูหน่อย”
ลอฟฟ์ค้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหยิบกล่องพยาบาลขนาดเท่าฝ่ามือออกมาแล้วโยนให้ฉู่อีอี
กล่องพยาบาลเล็กที่ทีมงานจัดเตรียมมามีของไม่มาก แถมยังเป็นของพื้น ๆ ใช้จัดการแผลภายนอกเล็กน้อยได้แค่ครั้งเดียว แถมต้องเป็นแผลที่ไม่หนักด้วย
ฉู่อีอีรับกล่องพยาบาลมาเปิดดู แล้วหยิบก้านสำลีออกมาสามก้าน
จากนั้นเธอก็กวักมือเรียกเสือตัวเมีย “มานี่สิ”
เสือตัวเมียตื่นเต้นขึ้นมาทันที รีบลุกขึ้นวิ่งมาหาฉู่อีอี
“หันหลังให้ฉัน”
ลูกเสือตัวเมียยิ่งดีใจเข้าไปใหญ่
ลิงยืนสองขาจะมอบยีนชั้นยอดให้มันแล้วหรือไง?
ละไว้
ละไว้
ละไว้
[โอ๊ย พี่อีขึ้นคร่อมจริง ๆ ด้วย!]