ดวงตาของนายท่านผู้เฒ่าหรงเป็นประกายขึ้นมาทันที ความตื่นเต้นในแววตาแทบปิดไม่มิด “เธอเต็มใจอยู่ที่นี่จริง ๆ เหรอ?”
ฟู่ยวี้พยักหน้า “อืม”
นายท่านผู้เฒ่าหรงตื่นเต้นจนมือสั่นไม่หยุด “ดี ดี ที่นี่คือบ้านของเธอ ขอแค่เธอยอมกลับบ้าน ต่อให้พรุ่งนี้ฉันตายก็ไม่ติดค้างอะไรแล้ว!”
นายท่านผู้เฒ่าหรงกลัวว่าฟู่ยวี้จะเปลี่ยนใจ จึงรีบจับมือเขาแล้วพาเดินไปทางบ้านเรือนแบบลานสี่เหลี่ยม พลางพูดไปด้วยว่า “มาอยู่บ้านเก่ากับฉันเถอะ เราไม่ได้เจอกันมาตั้งหลายปี สองปู่หลานจะได้ใช้เวลาสานสัมพันธ์กันให้มากหน่อย”
“ห้องตอนเด็กของเธอ ฉันก็ยังเก็บไว้ให้เหมือนเดิม เฟอร์นิเจอร์กับการจัดวางข้างในไม่เคยเปลี่ยน ทุกอย่างเหมือนตอนที่เธออยู่ที่นั่นเป๊ะ ฉันยังให้คนไปทำความสะอาดทุกเดือน ห้องสะอาดมาก เข้าไปอยู่ได้เลย”
แววตาของฟู่ยวี้หม่นลงเล็กน้อย
เขาออกจากบ้านหลังเกิดเรื่องตอนอายุหกขวบ ก่อนหายตัวไป เขาอยู่กับนายท่านผู้เฒ่าหรงในบ้านเรือนแบบลานสี่เหลี่ยมมาตลอด