จวินเช่อเดินตามหลังไปอย่างหมดอาลัยตายอยาก
เสียงร้องตกใจว่า “ผี!” ดังมาจากด้านหน้าไม่ขาดสาย
ฉากที่ปกติต้องใช้เวลาอย่างน้อย 3 ชั่วโมงกว่าจะผ่านได้ ฉู่อีอีใช้เวลาแค่ชั่วโมงเดียวก็เดินครบทุกจุด แถมยังจับ “ผี” ได้หมดทุกตัว
เธอมัดเสื้อผ้าของ “ผี” เหล่านั้นต่อกันเป็นทอด ๆ ผี 35 ตัวถูกมัดเป็นพวง แล้วลากออกมาจากโรงพยาบาล
ภาพที่เห็นช่างน่าตื่นตะลึงเหลือเกิน
เจ้าของมองพนักงานที่แต่งเป็นผีกลุ่มนั้นทำหน้าเหมือนโดนรังแก ก็อึกอักอยากพูดแต่ไม่พูด
สุดท้ายเขาก็ไม่ได้พูดอะไรเลย
เพราะพวกเธอจ่ายให้มากเกินไปจริง ๆ
เดี๋ยวค่อยจ่ายค่าทำขวัญให้พนักงานคนละ 1,000 ก็แล้วกัน
ฉู่อีอียื่นเชือกที่ใช้จูงผีให้เจ้าของร้าน แล้วพูดว่า “ผีที่นี่มีวิธีหลอกคนซ้ำ ๆ กันหมดเลย จู่ ๆ ก็พุ่งออกมาตะโกนเสียงดัง ต่อให้ไม่ใช่ผี แค่มีคนมาตะโกนข้างหูก็ตกใจได้เหมือนกันนะ คุณควรปรับปรุงวิธีหลอกคนหน่อย”
เจ้าของร้านรับฟังคำแนะนำอย่างนอบน้อม แถมยังขอให้เธอช่วยเสนอความเห็นอย่างจริงใจ
ฉู่อีอีบอกว่า ให้ผีคลานไปกับพื้นอย่างน่าสยดสยอง เตรียมหัวปลอม แขนขาขาด และเครื่องในสัตว์สักหน่อย แล้วโยนใส่ลูกค้า
เจ้าของร้านคิดว่าคำแนะนำนี้ยอดเยี่ยมมาก ก่อนจะปฏิเสธอย่างนุ่มนวล เขากลัวว่าจะทำคนตกใจตาย แล้วตัวเองต้องชดใช้จนหมดตัวแถมยังติดคุกด้วย
“พี่สาว คุยกับคนอื่นสนุกขนาดนี้ ไม่มารับผมเลย ลืมผมไปแล้วหรือไงครับ?”
เสียงของจวินเช่อดังขึ้นจากด้านหลังอย่างเนือย ๆ
ฉู่อีอีหันไปมอง เห็นสีหน้าตัดพ้อของจวินเช่อ เธอก็ทำหน้าแปลกใจ “ทำไมนายเพิ่งออกมาล่ะ?”