“เจย์ บาวเออร์ พักกันก่อนเถอะ ถึงจะฉีดอะดรีนาลีนแล้ว แต่เราวิ่งกันมาตลอดทั้งวันทั้งคืน ฉันก็ยังเหนื่อยมากอยู่ดี ฝ่าเท้าพองจนเหยียบแตกหมดแล้ว”
“ใช่ ฉันก็เหนื่อยมากเหมือนกัน รู้สึกเหมือนหัวเข่าจะพังแล้ว”
“พวกเราเดินมาไกลขนาดนี้ ฉู่อีอีคงตามไม่ทันแล้วล่ะ พักกันก่อนเถอะ...”
ทุกคนมีสีหน้าอ่อนล้า พากันทรุดนั่งลงกับพื้น
เจย์ บาวเออร์พูดว่า “เรายังพักไม่ได้ ไปตัดไผ่มาทำแพก่อน พอข้ามแม่น้ำไปถึงฝั่งโน้นแล้วค่อยพัก”
“ฉู่อีอีมีเสือขาวตัวใหญ่ ถ้าเธอขี่มันไล่ตามมา ใช้เวลาไม่กี่ชั่วโมงก็ตามเราทันแล้ว”
“พวกนายอยากตกไปอยู่ในมือฉู่อีอี ให้เธอจัดการพวกนายเหมือนที่ทำกับฮิกาวะ โอกาซากะหรือไง?”
พวกเขาไม่รู้ว่าฮิกาวะ โอกาซากะมีชะตากรรมอย่างไร แต่ทุกคนต่างเห็นกับตาว่าฉู่อีอียิงเข้าไปที่จุดหนึ่งบนร่างของฮิกาวะ โอกาซากะ
พวกเขาจึงฮึดขึ้นมาทันที ก่อนจะพยุงตัวลุกขึ้นยืน
คนที่เจย์ บาวเออร์พามาด้วยล้วนเป็นคนที่ได้อาวุธมาแล้ว
บูมเมอแรง ขวาน ขวานสองคมด้ามยาว กระบี่ยาว และแส้ยาว ต่างอยู่ในมือของพวกเขา
ขวานกับกระบี่ยาวเหมาะสำหรับใช้ตัดต้นไม้พอดี
ดงไผ่อยู่ไม่ไกลจากริมแม่น้ำ
เจย์ บาวเออร์พาพวกเขาไปที่นั่น สั่งให้ตัดไผ่ ส่วนตัวเองก็นั่งพักอยู่ข้าง ๆ
เมื่อตัดไผ่เสร็จแล้ว คนกลุ่มหนึ่งก็รับหน้าที่ตัดแต่งไผ่ให้ได้ความยาวพอเหมาะ ส่วนอีกกลุ่มเข้าไปเก็บเถาวัลย์ในป่าเพื่อนำมามัดไผ่เข้าด้วยกัน
พวกเขามีคนเยอะ แถมยังมีประสบการณ์ ใช้เวลาแค่สองชั่วโมงก็ทำแพที่รองรับคนทั้งหกได้เสร็จ