อุเมกาวะ คุโกะกับจอห์นที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เห็นจุดจบของพัค ซังอินแล้วก็หน้าซีดเผือด ตัวสั่นอย่างรุนแรง ถึงขั้นตกใจจนลืมหายใจ
พวกเขารู้ดีว่าตัวเองก็หนีไม่พ้นเหมือนกัน!
จอห์นร้องไห้โฮอย่างเสียสติ “ขอร้องล่ะ ฆ่าฉันให้ตาย ๆ ไปทีเถอะ ฉันไม่ขอให้ปล่อยฉันแล้ว ขอแค่ฆ่าฉันให้เร็วหน่อย!”
อุเมกาวะ คุโกะก็ร้องไห้ตาม “ตัวต้นเหตุคือจอห์น ทรมานเขาก็พอ ขอให้ฉันตายแบบไม่ทรมานเถอะ!”
จวินเช่อจิบชาอย่างใจเย็น ก่อนเงยหน้ามองพวกเขาด้วยสายตาเย็นชา “ตอนนั้นพี่สาวฉันเคยร้องขอพวกนายบ้างไหม?”
พวกเขาสะดุ้งทั้งตัว แววตายิ่งสิ้นหวัง
จอห์นร้องไห้พูดว่า “ขอโทษ ฉันรู้แล้วว่าผิด ฉันขอโทษพี่สาวนาย ชาติหน้าฉันจะสวดภาวนาให้พี่สาวนายทุกวัน ปล่อยฉันไปเถอะ…”
อุเมกาวะ คุโกะพูดว่า “ขอโทษ… ฉันก็ผิดเหมือนกัน ตอนนั้นฉันยังคิดไม่รอบคอบ เผลอทำเรื่องเลวร้ายลงไป ทำร้ายพี่สาวนาย…”
จวินเช่อมองอุเมกาวะ คุโกะแล้วเอ่ยเยาะ “คิดไม่รอบคอบงั้นเหรอ? ฉันว่านายคิดเก่งออกนะ ถึงคิดเรื่องวิปริตพวกนั้นออกมาได้ตั้งเยอะ ฉันสงสัยมาตลอดว่าสมองนายหน้าตาเป็นยังไง ถึงคิดอะไรวิปริตได้มากมายขนาดนั้น?”