คนบนเตียงยังคงไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ
ฉู่อีอียิ้มขื่น
เธออยู่ในห้องพักผู้ป่วยเกือบหนึ่งชั่วโมงกว่าจะลุกขึ้น เตรียมตัวกลับ
“พี่ไน่ พักผ่อนให้ดีนะคะ ไว้ฉันจะมาเยี่ยมใหม่”
ฉู่อีอีมองเธออย่างอาลัยอาวรณ์ ก่อนจะหันหลังเดินออกไป
หลังออกจากห้องทดลอง เธอก็เห็นจวินเช่อยืนพิงประตูรถ เหม่อมองท้องฟ้า
ฉู่อีอีเดินไปข้างกายเขา แต่เขากลับไม่รู้ตัวเลย
“กำลังคิดอะไรอยู่เหรอ?” ฉู่อีอียื่นมือไปตบไหล่เขาเบา ๆ
จวินเช่อได้สติ สีหน้ากลับมาเป็นปกติในพริบตา ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เขายิ้มบาง ๆ แล้วพูดว่า “ไม่ได้คิดอะไร ท้องฟ้าสวยเกินไปจนเผลอเหม่อมองน่ะ”
ฉู่อีอีไม่ได้ซักต่อ เธอเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารแล้วขึ้นรถพลางพูดว่า “ไปกันเถอะ กลับบ้านกัน นายออกไปนานขนาดนี้ พ่อกับแม่คงเป็นห่วงแย่แล้ว กลับไปบอกให้ท่านสบายใจหน่อย”
จวินเช่อพยักหน้า ก่อนขึ้นรถแล้วขับเอง
รถแล่นไปตามถนนอย่างช้า ๆ
หลังขับมาหนึ่งชั่วโมง รถก็เข้าสู่คฤหาสน์หรูที่มีพื้นที่กว้างใหญ่ไพศาล เต็มไปด้วยดอกไม้ ต้นไม้ และพืชพรรณราคาแพงนานาชนิด
ในคฤหาสน์ไม่ได้มีแค่ต้นไม้ดอกไม้ แต่ยังมีภูเขาจำลองกับทะเลสาบด้วย ใหญ่กว่าสวนสาธารณะบางแห่งเสียอีก
รถแล่นอยู่ในคฤหาสน์กว่าสิบนาที ก่อนจะจอดลงหน้าคฤหาสน์หลังงาม
มีบอดี้การ์ดหลายคนยืนอยู่ด้านนอก พอเห็นรถคุ้นตาแล่นเข้ามา ก็รีบเข้ามาช่วยเปิดประตูรถ
“ยินดีต้อนรับคุณหนูและคุณชายกลับบ้านครับ”
เหล่าคนรับใช้ในคฤหาสน์ได้ยินเสียง ก็รีบออกมาต้อนรับเช่นกัน
ฉู่อีอีกับจวินเช่อลงจากรถ แล้วเดินเข้าไปในคฤหาสน์
เวลานี้เป็นช่วงเย็น พ่อจวินกับแม่จวินเพิ่งกลับจากบริษัท กำลังพักผ่อนอยู่ในห้องนั่งเล่น