ฉู่อีอีเงยหน้ามอง สีหน้าพลันหม่นลง แววตาเผยความรังเกียจอย่างชัดเจน
“ซวยชะมัด ทำไมยังมาเจอไอ้เวรนี่ที่นี่อีก?” ฉู่อีอีขมวดคิ้ว สีหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ
คนที่จู่ ๆ ก็โผล่มา ที่แท้คือกู้เสวียน ไอ้เวรคนนั้น
ตระกูลกู้อยู่ไห่เฉิงไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงมาโผล่ที่เมืองหลวงได้ล่ะ?
กู้เสวียนได้ยินคำพูดของฉู่อีอี สีหน้าพลันแข็งค้าง แววตาหม่นลงทันที เขาพูดเสียงขื่นขมว่า “อีอี เธอยังไม่ยกโทษให้พวกเราอีกเหรอ? พวกเรารู้ตัวแล้วว่าทำผิด ทำไมถึงไม่ยอมให้โอกาสพวกเราสักครั้ง?”
“ยังไงพวกเราก็เป็นครอบครัวเดียวกัน เธอจะใจกว้างกับคนในครอบครัวสักหน่อยไม่ได้หรือไง?”
“พ่อกับพี่ใหญ่ชดใช้ด้วยชีวิตไปแล้ว พี่รองก็เสียขาไปข้างหนึ่ง แม่รู้สึกผิดกับเธอมาก ตอนนี้สภาพจิตใจก็ไม่ค่อยมั่นคง แม่ฝันขอโทษเธออยู่บ่อย ๆ…”
ฉู่อีอีมองเขาด้วยสายตาเย็นชา ก่อนเดินเข้าไปตบหน้ากู้เสวียนฉาดหนึ่ง
“เพี๊ยะ!”
กู้เสวียนถูกตบจนล้มลงกับพื้น หัวอื้ออึงไปหมด
ยังไม่ทันได้สติ ฉู่อีอีก็เตะเข้าใส่อีก ก่อนทั้งต่อยทั้งเตะเขาไม่ยั้ง
“แกสมองมีปัญหารึไงวะ? ฉันเตือนแกตั้งกี่ครั้งแล้ว เจอฉันก็ห้ามพูดว่าเราเป็นครอบครัวเดียวกัน ไม่งั้นฉันได้ยินเมื่อไหร่ก็ซ้อมแกเมื่อนั้น แกโดนซ้อมจนติดใจหรือไง?”