“ทาน่า เธอเป็นอะไรไป?”
ฉู่อีอีนั่งยอง ๆ ลงข้างทาน่า ขมวดคิ้วถาม
ระหว่างถาม เธอก็ยื่นมือไปจับชีพจรของทาน่า
ลอฟฟ์ที่นอนพักอยู่เห็นทาน่าปรากฏตัว จึงยันกายลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปหา
ทาน่าไม่ได้หมดสติ แค่ร่างกายอ่อนแรงเกินไปจนทรุดลงกับพื้นเท่านั้น
พอได้ยินฉู่อีอีถาม ปลายจมูกของเธอก็แสบขึ้นมา เสียงสะอื้นเจือความโกรธที่ยากจะปิดบังเอาไว้ เธอพูดเสียงสั่นว่า “ฉันกับมาห์นรอเฮลิคอปเตอร์กู้ภัยอยู่ในป่ามาตลอด แต่รอจนฟ้ามืดก็ยังไม่มีเฮลิคอปเตอร์มารับ กลับมีสิงโตตัวผู้โผล่มาแทน”
“ฉันพามาห์นหนี แล้วก็เจอเจย์ บาวเออร์ พัค ชาง แล้วก็ฮิกาวะ โอกาซากะ”
“พัค ชางเตะมาห์นไปตรงหน้าสิงโต มาห์นถูกสิงโตกัดตาย...”
ฉู่อีอีปล่อยข้อมือทาน่า
พลังไตพร่องและล่องลอย เพิ่งผ่านการร่วมรักมาไม่นาน
ในป่ามีกล้องถ่ายทำอยู่ทุกที่ ไม่มีทางที่เธอจะยินยอมเอง
คำตอบชัดเจนอยู่แล้ว
ฉู่อีอีถามว่า “แล้วเธอล่ะ? ใครเป็นคนทำ?”
น้ำตาที่ทาน่ากลั้นเอาไว้เอ่อทะลักออกมา แต่เธอกัดริมฝีปากแน่น ไม่ร้องไห้ออกมาเป็นเสียง
ผ่านไปพักใหญ่ เธอถึงควบคุมอารมณ์ได้ แล้วเอ่ยด้วยความเคียดแค้นเต็มอกว่า “ฮิกาวะ โอกาซากะ!”
“เขายังทำกรามฉันเคลื่อนด้วย ฉันดิ้นหลุดจากเชือกแล้วจัดมันกลับเข้าที่เอง!”
ลอฟฟ์ถามอย่างไม่เข้าใจ “เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
“ทำไมทีมงานรายการไม่มารับพวกเธอออกไป?”
“เวลาผ่านไปตั้งนาน ทีมกู้ภัยน่าจะเดินทางไปกลับได้ตั้งหลายรอบแล้ว ทำไมถึงยังปล่อยพวกเธอไว้ในป่า?”
ทาน่าตอบว่า “ไม่ใช่แค่พวกเรา คนที่ฉู่อีอีจัดการก่อนหน้านี้ก็ไม่มีใครไปรับเหมือนกัน พวกเขาถูกสิงโตกัดตายด้วย”