หลี่อวี้อารมณ์พลุ่งพล่าน น้ำตาคลอเบ้า มือที่จับมือฉู่อีอีสั่นระริก
“อีอี...”
“เพียะ!”
“พลั่ก!”
“อ๊า—!”
หลี่อวี้เพิ่งอ้าปากจะพูด แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยชื่อใคร ฉู่อีอีก็ยกมือฟาดเข้าที่หน้าเธอ ขณะเดียวกันจวินเช่อที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็ยกเท้าถีบเธอกระเด็นออกไป
หลี่อวี้เพิ่งเรียกชื่อฉู่อีอีได้คำเดียวก็ถูกขัดจังหวะ นอกจากโดนตบหนึ่งฉาดแล้วยังถูกถีบอีกที จนล้มลงกับพื้นอย่างหมดสภาพ
ฟู่ยวี้เห็นฉู่อีอีกับจวินเช่อลงมือกันหมดแล้ว ถ้าตัวเองไม่ทำอะไรสักอย่าง คงดูไม่เข้าพวก
เขาจึงเดินเข้าไปถีบหลี่อวี้อีกคน
ตุบ ๆ ๆ ๆ...
หลี่อวี้กลิ้งตกบันไดหน้าโรงแรมจนมึนหัวตาลาย
“เกือบไปแล้ว เกือบปล่อยให้เธอพูดอะไรออกมาทำฉันขยะแขยง ดีที่ฉันไหวตัวทัน” ฉู่อีอีพูดพลางถอนหายใจอย่างโล่งอก “รีบไปกันเถอะ เดี๋ยวพอเธอฟื้นตัวก็กลับมาทำให้คนคลื่นไส้อีก”
ทั้งสามรีบออกจากที่เกิดเหตุ
เพราะเดินกันเร็วเกินไปจนมองทางไม่ทัน พวกเขาจึงเผลอเหยียบข้ามตัวหลี่อวี้ไป
หลี่อวี้เจ็บจนตาเหลือก เกือบกระอักเลือดออกมา กว่าจะตั้งสติได้ก็ผ่านไปพักใหญ่ จากนั้นเธอก็นอนปิดหน้าร้องไห้อยู่บนพื้น