เสือขาวตัวใหญ่กระโจนลงน้ำอย่างหวาด ๆ พอเห็นฉู่อีอี มันก็งับเสื้อเธอไว้ทันที ลากเธอขึ้นพ้นผิวน้ำ แล้วรีบว่ายเข้าฝั่ง
ทันทีที่ถูกปล่อย ฉู่อีอีก็ตบหน้าผากมันฉาดหนึ่ง
“ลากฉันขึ้นมาทำไม?”
“โฮก ๆ!”
เสือขาวตัวใหญ่คำรามสองครั้ง
“เจ้าทึ่ม ถ้ามีอันตรายฉันขึ้นฝั่งเองได้ ไม่ต้องรอให้นายมาช่วยหรอก”
เสือขาวตัวใหญ่ครางหงิงอย่างน้อยใจสองครั้ง
ฉู่อีอียิ้มพลางลูบหัวมัน “แต่นายก็หวังดี ขอบใจนะ”
เสือขาวตัวใหญ่เบิกตากว้างทันที มองฉู่อีอีอย่างตกตะลึง เห็นได้ชัดว่ามันไม่คิดว่าเธอจะขอบคุณ
ฉู่อีอีหันหลังเดินต่อไปแล้ว
เสือขาวตัวใหญ่กระโดดโลดเต้นอย่างร่าเริงอยู่สองสามที จากนั้นก็วิ่งเหยาะ ๆ ไปอยู่ตรงหน้าฉู่อีอี อยากให้เธอขึ้นขี่หลัง
“ฉันอยากเดินสักพัก อย่ามากวน”
เสือขาวตัวใหญ่ครางหงิงสองครั้ง ได้แต่ชะลอฝีเท้าลงอย่างหงอย ๆ แล้วเดินตามหลังเธอไป
การใส่เสื้อผ้าเปียก ๆ ไม่สบายตัวเลย ฉู่อีอีเล่นอยู่ริมทะเลพักหนึ่งก็กลับกระท่อมไม้
หลังเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ เธอก็ขึ้นขี่หลังเสือขาวตัวใหญ่อีกครั้งเพื่อไปหาจวินเช่อ
พอไปถึงที่นั่น จอห์น อุเมกาวะ คุโกะ และพัค ซังอิน ทั้งสามคนก็แทบไม่เหลือสภาพมนุษย์แล้ว
จวินเช่อได้ยินเสียงจึงลุกขึ้น มองฉู่อีอี “ทำไมกลับมาเร็วจัง?”
“ทำไมเปลี่ยนเสื้อผ้าล่ะ? เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า?”
ฉู่อีอีตอบว่า “ฉันลงไปแช่น้ำทะเลมาพักหนึ่ง”
แววตาจวินเช่อมีความกังวลอยู่บ้าง “พี่สาวเป็นอะไรหรือเปล่า? ไม่สบายใจเหรอ?”