เซี่ยหานเซิงถูก "คุมตัว" เอาไว้
ตราบใดที่มารในใจยังไม่สงบลง เซิ่งฉางอานไม่มีทางปล่อยเขาออกมาแน่
ยาที่ใช้จัดการเซี่ยหานเซิงนั้น นอกจากจะทำให้ผู้ฝึกตนขั้นแก่นทองกดพลังวิญญาณและมารพิษได้แล้ว ยังทำให้เขาขยับตัวไม่ได้ทั้งร่างอีกด้วย
นี่คือเวลาที่เขาจะได้ใช้หลอมยา
เพราะต้องกดมารในใจ ยาที่เขาหลอมจึงต้องเข้มข้นกว่ายาทั่วไปมาก เวลาหลอมยาก็ยาวนานขึ้น
อย่างน้อยจนถึงวันรุ่งขึ้นเขาก็ยังไม่ออกมา
เช้าวันนี้สำนักหยุดพัก ซูหว่านเจากลับไปนอนต่อ พอตื่นก็ไปล้างตัวที่บ่อน้ำพุวิญญาณให้สะอาดเอี่ยม
จากนั้นก็เปลี่ยนเป็นชุดกระโปรงสีแดงฉูดฉาด ปักปิ่นอัญมณีสีแดงทับทิมบนหัว เปลี่ยนหยกทั้งหมดเป็นแบบมงคล ออกไป "ตรวจตราอาณาเขต" อย่างมีความสุข
ชื่นชมแผ่นดินที่ยึดมาได้เมื่อวาน
เสียงเอี๊ยดอ๊าด แสงแดดส่องลอดประตูเข้าไป
ห้องที่เซี่ยหานเซิงอาศัยอยู่นั้นเล็กมาก โต๊ะเก้าอี้มองเห็นได้ชัดเจนหมด
นางเอามือไพล่หลัง เดินเรื่อยเปื่อยมาที่หัวเตียง อยากดูท่าทางยับเยินของอีกฝ่าย
แต่กลับเห็นว่าชายคนนั้นแม้จะยังอยู่ในท่าเดิมจากเมื่อวาน แต่ก็ไม่ได้ยับเยินอย่างที่คิด
เขาถอดชุดดำสนิทเมื่อวานออก เหลือเพียงชุดชั้นในสีขาวบริสุทธิ์ที่เน้นสัดส่วนร่างกายอันสมบูรณ์แบบ ไหล่กว้างเอวคอด
มองขึ้นไปอีกที ชายคนนั้นหลับตาครึ่งเดียว คราบเลือดเมื่อวานยังติดอยู่ที่มุมปาก ถนัดกับใบหน้าที่งดงามจนดูเป็นเสน่ห์แบบชายผู้ผ่านศึก
ซูหว่านเจาตะลึงไปสองวินาที ไม่แน่ใจว่าอาการมารในใจของเขาแย่ลงหรือเปล่า เกาหัว พลอยทำให้ทับทิมบนหัวสั่นไหวเบาๆ ส่งเสียงกรุ๊งกริ๊ง