ศิษย์น้องหวังวิ่งมาอย่างเร่งรีบ พอเข้าใกล้เรือนหลอมยา ก็ยันกรอบประตูไว้ หอบหายใจฟึดฟัด
แต่หายใจไปได้ครึ่งทาง เขาก็รู้สึกว่าบรรยากาศผิดปกติไป
ศิษย์พี่ซูกำลังขยิบตาให้เขาอย่างบ้าคลั่ง เป็นการใบ้บอกอะไรบางอย่าง
ส่วนศิษย์พี่ใหญ่ยืนตระหง่านดุจสนและไผ่อยู่ข้างหลังนาง ยิ้มให้เขา
เขาลูบหัวตัวเอง พลันเข้าใจบางอย่าง
แล้วก็คารวะทั้งสองคนอย่างมีพิธีรีตอง และราวกับกลัวพวกเขาจะได้ยินไม่ชัด จึงพูดประโยคนั้นซ้ำอีกครั้งด้วยเสียงอันดัง
ตึ้ง——
ซูหว่านเจาปิดหน้าราวกับหมดหวัง
เจ้าโง่เอ๊ย!
เจ้าคนโง่ยืนยันอย่างมั่นใจ "วางใจได้ วันนี้ศิษย์พี่รองตื่นขึ้นมา ข้าไม่ได้บอกว่าเป็นเจ้าที่ส่งเม็ดยาไปให้"
"......"
"ศิษย์น้องหวัง" เซิ่งฉางอานมีความจำดีเยี่ยม รู้จักชื่อศิษย์ในสำนักทั้งหมดเป็นอย่างดี "เจ้าช่วยเล่ารายละเอียดเมื่อคืนนี้ให้ข้าฟังหน่อยได้หรือไม่?"
ศิษย์น้องหวังเกาหัว "ก็ไม่มีรายละเอียดอะไร เพียงแต่เมื่อคืนศิษย์พี่รองบาดเจ็บสาหัส ไร้ซึ่งยาเยียวยารักษา ตั้งใจจะไปหาใต้เท้าอยู่แล้ว แต่ศิษย์พี่ซูเดินทางมา พอดีช่วยแก้ไขสถานการณ์คับขันได้พอดี"
สำนักแห่งนี้สามัคคีช่วยเหลือซึ่งกันและกัน นี่คือสิ่งที่เซิ่งฉางอานอยากเห็น
แต่......
เมื่อคืนเขาส่งศิษย์น้องสาวกลับด้วยตัวเอง ในยามราตรีที่หนาวเหน็บและมีน้ำค้าง เพียงชั่วพริบตานางก็วิ่งไปอยู่ในห้องของชายอื่น