ตึง ตึง ตึง…
ซูหว่านเจาใช้ “ภรรยา” ของเซี่ยหานเซิงเป็นไม้เท้าค้ำเดินไปในสำนักที่ผู้คนสัญจรขวักไขว่ บรรดาศิษย์ที่กำลังเร่งรีบทำธุระพอเห็นนาง ต่างก็เผยสีหน้าตื่นตระหนกออกมาอย่างไม่มีข้อยกเว้น
ในวงการบำเพ็ญเพียร อาวุธของแต่ละคนย่อมแตกต่างกัน และในสำนักโวหลงก็ไม่มีใครไม่รู้จักกระบี่วิญญาณประจำกายของศิษย์พี่รอง
ต้องรู้ว่าผู้บำเพ็ญกระบี่ต่างทะนุถนอมกระบี่ของตนยิ่งนัก ในใจของผู้บำเพ็ญกระบี่บางคน กระบี่สำคัญยิ่งกว่าคู่ชีวิตเสียอีก
แม้ศิษย์พี่รองจะยังไม่มีคู่ชีวิต แต่เขาก็ทะนุถนอมกระบี่ประจำกายไม่ต่างกัน ไปที่ใดก็อุ้มบ้างสะพายบ้างติดตัวไปด้วย
ได้ยินว่ากระบี่ประจำกายของเขามีนามว่าโมอวิ้น อืม เป็นกระบี่ที่มีท่วงทำนองไพเราะจริง ๆ
แต่ตอนนี้โมอวิ้นของศิษย์พี่รองกลับถูกศิษย์พี่เล็กกำไว้ในมือ ใช้ต่างไม้เท้าเสียแล้วหรือ
ยิ่งไปกว่านั้น ศิษย์พี่เล็กเดินนำอยู่ข้างหน้า ส่วนศิษย์พี่รองของพวกเขาก็เดินตามต้อย ๆ อยู่ข้างหลัง คอยมองศิษย์พี่เล็กอย่างอยากพูดแต่ไม่กล้าพูดเป็นระยะ คงอยากขอกระบี่โมอวิ้นคืน แต่ไม่รู้จะเอ่ยปากอย่างไร
ศิษย์พี่ใบ้ผู้นี้ช่างไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย ทุกคนต่างขุ่นใจ เหตุใดกระทั่งกระบี่ประจำกายยังถูกแย่งไปได้
ศิษย์พี่เล็กทำเกินไปจริง ๆ!
ศิษย์คนหนึ่งทนดูต่อไปไม่ไหว พอซูหว่านเจาเดินผ่านหน้าเขา ก็เอ่ยขึ้นว่า “ศิษย์พี่เล็ก ท่านเอากระบี่ของศิษย์พี่รองมาเช่นนี้ ดูจะไม่เหมาะกระมัง”
ซูหว่านเจาหันดวงตาที่มองเห็นไม่ค่อยชัดไปทางเขา “แต่ข้าตาบอดนี่”
นางเบิกตากว้าง เปลือกตาโค้งงามเป็นชั้น ขนตาทอดลงตรงหางตา ดูราวกับแมวที่เบิกม่านตากว้างในยามราตรี น่ารักและมีเสน่ห์ ไม่มีผู้ใดต้านทานสายตาเช่นนี้ได้
ศิษย์ที่เข้ามาเกลี้ยกล่อมหน้าแดงก่ำ พูดตะกุกตะกักว่า “ศิษย์...ศิษย์พี่เล็กกล่าวถูกแล้ว”
เขาหันไปพูดกับเซี่ยหานเซิงว่า “ศิษย์พี่รอง ดวงตาของศิษย์พี่เล็กไม่สะดวก ก็แค่กระบี่ประจำกายเท่านั้น กระบี่เป็นสิ่งไร้ชีวิต คนเป็นสิ่งมีชีวิต ท่านอย่าถือสาเรื่องได้เสียเลย”