ชาตินั้น ชูหว่านเจามันทั้งชั่วทั้งโง่ อยู่คนเดียวก็ทำให้ทั้งสำนักพังพินาศ จนเมื่อเยวี่ย่อหนิงมาถึงที่นี่ ทุกอย่างก็สายเกินแก้ไปหมดแล้ว
นางเลือกสรรในสำนักที่แสนทรุดโทรมแห่งนี้ ใช้ทรัพยากรทุกอย่างที่มีให้เกิดประโยชน์สูงสุด พูดได้ว่านางมีความผูกพันกับสำนักนี้อยู่บ้าง แต่ก็ยังสำคัญเท่าตัวนางเองไม่ได้
สุดท้ายคนไม่กี่คนนั้นกลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่ในแดนตน แต่เพราะเงามืดที่ชูหว่านเจ้าทิ้งไว้ ทำให้จิตใจบิดเบี้ยว เยวี่ย่อหนิงไม่สามารถดึงพวกเขาไว้ได้เลย
ดังนั้นในชาตินี้ นางต้องทำให้ศิษย์พี่ทั้งหลายแยกห่างจากชูหว่านเจาให้มากที่สุด เพื่อไม่ให้ถูกหญิงนั่นทำลาย
หญิงนั่นชั่วก็ชั่วไม่สุด ที่แย่ที่สุดคือโง่ คอยฉุดรั้งสำนักอยู่เรื่อย เรื่องมากมายในชาตินี้ยังไม่เกิดขึ้น หากนางยอมอยู่นิ่ง ๆ ไม่ขวางทางของนาง เยวี่ย่อหนิงก็จะไม่ทำอะไรกับนาง
เยวี่ย่อหนิงเคยเป็นรอยด่างที่เกิดจากชายผู้เป็นบิดาเพียงชั่ววูบ แม่ของตนเองก็ตายต่อหน้าต่อตาเพราะปกป้องนาง นางเป็นผู้ถูกกระทำ ไม่อยากตัดหนทางทำมาหากินของใครก่อนที่คน ๆ นั้นจะทำผิดจริง ๆ
เยวี่ย่อหนิงเห็นสีหน้าของเซี่ยหานเซิง คิดว่าเขาเข้าใจแล้ว จึงเอ่ยว่า "ศิษย์พี่เซี่ย ให้ข้าจัดการบาดแผลให้ท่านไหม?"
ใครจะรู้ว่าประโยคนั้นไปชนเข้ากับดินปืนของเซี่ยหานเซิง อารมณ์ของเขาพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที
ดวงตาสองสีแดงดำจ้องเขม็งไปที่นาง ดั่งสัตว์ร้ายที่ถูกล่วงล้ำอาณาเขต ส่งเสียงเตือนว่า "เก็บความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเจ้าไว้เถิด นี่ไม่ใช่บาดแผล!"
นี่คือสิ่งที่ศิษย์น้องทิ้งไว้ให้เขา ไม่มีใครแตะต้องได้
เยวี่ย่อหนิงงงไปหมด ฝืนยิ้มแล้วถาม "ถ้าไม่ใช่บาดแผล แล้วมันคืออะไร? ท่านไม่เจ็บหรือ?"
"ไม่เจ็บ อย่ายุ่ง ต่อไปจงห่างจากศิษย์น้องของข้า ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ" นี่เป็นครั้งแรกที่เซี่ยหานเซิงพูดกับผู้หญิงอื่นนอกจากชูหว่านเจามากขนาดนี้
วงการบำเพ็ญเพียรต่างอ้างตนเป็นผู้มีธรรมะ ภายนอกยังรักษามารยาทสุภาพบุรุษ ต่อให้นางพรหมจารีที่อ่อนแอ ก็ไม่ทำอะไรให้เกินงามนัก