ศาลาชิงเฟิงเต็มไปด้วยบรรยากาศประหลาด
เซี่ยหานเซิงไม่รู้จะเอ่ยปากจากจุดใดดี
จะบอกว่าเขาล่วงเกินศิษย์น้องหรือ?
เขายังมิได้กราบทูลอาจารย์ หากพูดออกไปก่อนย่อมกระทบต่อชื่อเสียงของศิษย์น้องเป็นแน่
ภายในห้องเงียบงันยาวนาน
ดวงตาอ่อนโยนของเซิ่งฉางอานหรี่ลงเล็กน้อย
ศิษย์น้องรองผู้สุขุมรอบคอบ ไม่เคยทำให้ต้องกังวลใจ กลับเรียนรู้ที่จะโกหกเขาเสียแล้ว
รอยยิ้มบนใบหน้าเซิ่งฉางอานเย็นเยือกลงเรื่อย ๆ นิ้วเรียวสีหยกแตะขมับเบา ๆ "อืม ให้ข้าเดาสิ"
"ศิษย์น้องเล็กบำเพ็ญเพียรต่ำ ร่างกายอ่อนแอ หามิเทียบเจ้าแห่งขั้นแก่นทอง"
"เจ้าว่านางถูกรังสีมารพิษ กลับมาเพียงเส้นลมปราณบอบช้ำเล็กน้อย ระดับพลังของนางมิอาจประคองกลับมาถึงสำนักได้ อีกทั้งเจ้ากลับต้องมารพิษด้วยตนเอง"
"แต่ก่อนเจ้าไม่ชื่นชอบคบค้าสมาคม หลังฟื้นขึ้นมา มิเพียงเข้าหาศิษย์น้องเล็กด้วยตนเอง ยังยอมสอนนางฝึกกระบี่อีก"
"นอกจาก... จะมีบางสิ่งเกิดขึ้น ทำให้ความสัมพันธ์ของเจ้ากับนางเปลี่ยนไป..."
การเข้าหาคนที่ไม่ชอบโดยพลัน มีหลายกรณี เป็นเพราะจำใจ หรือเพราะรู้สึกผิด?
"เจ้ามิได้ศึกษาวิชาแพทย์ จะช่วยศิษย์น้องได้อย่างไร?"
เขาน่าจะคิดได้ตั้งแต่แรกแล้ว...
ศิษย์น้องมิใช่คนยอมเสียเปรียบ หากเสียเปรียบ ครั้งใหญ่ย่อมต้องแก้แค้นคืน
คงยังไม่ถึงขั้นที่ควบคุมไม่ได้
เซิ่งฉางอานเงยหน้าขึ้น ม่านตาสีอ่อนต้องแสงดูราวประกายส่องประกาย ริมฝีปากโค้งเป็นมุมเย็นเยียบ "ศิษย์น้องรอง ผิดแล้วต้องรับโทษ เจ้าก็มิได้ยกเว้น"