ชายหนุ่มพลิกผ้าห่มขึ้น เอ่ยเสียงนุ่มนวลว่า "ในจวนมีแมวน้อยไม่ยอมนอนเข้ามา ซ่อนอยู่ใต้เตียงข่วนเล็บอยู่เช่นนี้ จะให้ข้าหลับได้อย่างไร เอ่ กลับกลายเป็นสุนัขจิ้งจอกน้อยตัวหนึ่งเสียได้"
เขาพินิจเครื่องแต่งกายของนาง พลิกหน้ากากบนใบหน้านางเล่น พลางยิ้มบางๆ "ใส่หน้ากากแล้วข้าจะจำเจ้าไม่ได้หรือ?"
ซูหว่านเจา: "..."
นางก้มหน้าอย่างหงอยเหงาถอดหน้ากากออกเผยใบหน้าน้อยสีซีดเซียว เอ่ยเสียงอู้อี้แก้ตัว "มิได้ข่วน..."
นางใต้เตียงแทบไม่กล้าหายใจ จะกล้าข่วนเล็บที่ไหนได้เล่า
"เช่นนั้นรึเข้าในห้องข้า? หรือโรคละเมอเดินของศิษย์น้องยังมิหายดี ต้องให้ศิษย์พี่ปรุงยาให้หรือไม่?"
"..."
ผู้บุกรุกโดยพลการถูกจับได้คาหนังคาเขา ก้มศีรษะระงับท่าทีหงอยเหงาเอ่ยว่า "เข้าแล้ว ปรุงยาก็ไม่ต้อง"
หากคนตรงหน้าคือเซี่ยหานเซิง ในยามที่เขาไม่ถูกมารในใจครอบงำ ซูหว่านเจาอาจยังกล้าหน้าด้านพูดปดต่อหน้าต่อตา แถมยังไร้เหตุผลเตะเขาสองทีได้
แต่คนผู้นี้คือเซิ่งฉางอานเล่า
แต่กลับคิดดูอีกที นางก็มิได้ก่อเรื่องใหญ่โตอะไร ศิษย์พี่ใหญ่คงไม่ใช้ไม้บรรทัดเฆี่ยนนางกระมัง?
ตอนนี้ระบบไม่อยู่ ความเจ็บปวดก็ไม่อาจถ่ายโอนได้
[ติ๊ง~ระบบกำลังเริ่มต้นใหม่...]
[กำลังโหลดข้อมูล โปรดรอสักครู่โฮสต์]
[หมายเลข 666 เริ่มต้นใหม่เสร็จสิ้น โหลดข้อมูลเสร็จสิ้น ทุกอย่างเป็นปกติ]
[สรุปภารกิจ ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ขโมยยาแก้พิษได้ ความคืบหน้าการตาบอดของเซิ่งฉางอาน 1/5]
ซูหว่านเจาเบ้าตาฉายแวววาวราวได้พบพระเอก คิดในใจพร่ำออดอ้อนระบบว่า พี่อ้วนระบบ ข้าถูกศิษย์พี่ใหญ่จับได้ทำอย่างไรดี?
ระบบอ่านโค้ดชุดหนึ่งอย่างเป็นกลไก ตรวจสอบแผงวงจรหลัก สแกนสภาพแวดล้อมรอบตัวโฮสต์ แล้วร้องเอ๊ะเสียงหนึ่ง