ซูหว่านเจาอยากจะไป แต่ถูกสองบุรุษดึงกลับมา นั่งอยู่ข้างกายอาจารย์เช่นนี้ ปลายจมูกลอบอบอวลด้วยกลิ่นของอาจารย์ และกลิ่นสมุนไพรจางๆ จากเซิ่งฉางอาน
นางไม่อาจเข้าใจ สองบุรุษตัวโตๆ ทำไมถึงหอมกว่านางอีก?
ซูหว่านเจาหน้าบูดเหมือนแมวน้อย แก้มป่อง ใจจริงชื่นชอบที่นางเอกต้นฉบับมาเดินเรื่อง แต่สีหน้ากลับทำเป็นดุดัน เม้มปากไม่พอใจ "เฮ้ เจ้ามาทำไม?"
นี่ก็ช่วยคลายความอึดอัดของนางเอกต้นฉบับได้ เยวี่ย่อหนิงอธิบาย "ข้าเพิ่งเห็นสิ่งประหลาดอย่างหนึ่งในสำนัก ตามมันมาจนถึงที่นี่ แต่พอเข้าลานนี้มันก็หายไป ข้าก็เลย... ถูกพามาที่นี่?"
เซิ่งฉางอานได้ฟัง สอบถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "เจ้าที่เห็นมันคือสิ่งใด มีรูปร่างลักษณะเฉพาะอย่างไร?"
ดูเหมือนสุภาพอ่อนโยน แต่แท้จริงไม่ค่อยเชื่อนางเท่าไรนัก
แม้ศิษย์หญิงผู้นี้จะปรากฏตัวไม่กี่ครั้ง แต่เซิ่งฉางอานกลับมีความรู้สึกชิงชังเป็นอย่างแรกเหมือนจูซงยวีและคนอื่นๆ
ราวกับว่าเข้าใกล้เยวี่ย่อหนิงแล้ว จะถูกพันธนาการอยู่ในวงแหวนหนึ่ง ต้องขืนใจทำบางสิ่งที่ไม่อยากเผชิญ
นั่นเป็นความชิงชังโดยสัญชาตญาณต่อสิ่งที่ไม่รู้จัก
ทั้งที่นางยังมิได้ทำสิ่งใด หรือพูดให้ถูกคือ ยังไม่ทันได้ทำอะไรเลย
เซิ่งฉางอานได้สอบถามจูซงยวีเรื่องในมิติลับจนเข้าใจโดยประมาณแล้ว หญิงผู้นี้ปรากฏตัวเพียงสามครั้ง ทุกครั้งศิษย์น้องเล็กต้องตกอยู่ในอันตราย
เกิดมาสู้กันโดยธรรมชาติ
เซิ่งฉางอานตาบอดแต่สมองกลับแจ่มใสกว่าเดิม ไหวตัวทันต่อลมปราณเพียงเล็กน้อย เขาจะครุ่นคิดทบทวนอย่างละเอียด
ศิษย์ที่เข้าสำนัก ผ่านการตรวจสอบของสำนักแล้ว สิ่งแรกคือต้องลงเขา หลังจากลงเขาก็ไร้ร่องรอย ปรากฏตัวอีกครั้งก็อยู่ที่ค่ายกลของตระกูลมาร หลังจากหนีจากอันตราย สิ่งแรกที่ทำไม่ใช่กลับสำนัก แต่กลับเลือกที่จะสำรวจมิติลับที่ไม่รู้จัก
ในมิติลับมีสิ่งใดกันแน่?
ศิษย์น้องเล็กได้กล่าวว่า ศิษย์น้องเล็กหายตัวไปในมิติลับ คนสุดท้ายที่พบเห็นคือเยวี่ย่อหนิง
ไม่มีหลักฐาน เซิ่งฉางอานจะไม่รีบสรุปว่าเยวี่ย่อหนิงทำร้ายศิษย์น้องเล็ก ศิษย์หญิงที่เพิ่งเข้ามาเช่นนาง ก็น่าจะเป็นผู้ที่ควรได้รับการปกป้อง